Όταν λέμε ελληνική Δικαιοσύνη, ακριβολογούμε; Υπάρχει ελληνική Δικαιοσύνη;

Άλλο είναι και άλλο σημαίνει η Δικαιοσύνη ως έννοια και επιθύμημα, άλλο πράγμα είναι η ελληνική Δικαιοσύνη και άλλο ο κρατικός μηχανισμός επίλυσης των διαφορών και καταδίωξης των εγκλημάτων.

Σωστό είναι όχι μόνο να λέμε αλλά και να εννοούμε, ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει πατρίδα, δεν υπάρχει ελληνική, αγγλική, γαλλική ή γερμανική δικαιοσύνη, επειδή πρόκειται για έννοια παγκόσμια και προς αυτήν πρέπει να προσανατολίζονται και να κατευθύνονται οι άνθρωποι, οι πολίτες καθώς και συνολικά η κοινωνία.

Εάν τα δικαστήρια και οι δικαστές έχουν μόνιμο προσανατολισμό προς την έννοια και την ουσία της Δικαιοσύνης, μπορεί να επιτύχουμε να επικρατήσει η αληθινή Δικαιοσύνη στην Κοινωνία μας.

Εάν, όμως, εξακολουθούμε να ταυτίζουμε τη Δικαιοσύνη με τον κρατικό μηχανισμό επίλυσης των διαφορών και καταδίωξης των εγκλημάτων, τότε δεν πρόκειται να προσεγγίσουμε την ουσιαστική Δικαιοσύνη και δεν θ’ απολαύσουμε τ’ αγαθά της.

Η παρεξηγημένη ταύτιση της έννοιας της Δικαιοσύνης με τον κρατικό μηχανισμό επιβολής τής κρατικής εξουσίας επί των πολιτών και, μάλιστα, επί εκείνων που δεν υποτάσσονται στην εκάστοτε κρατική δύναμη, δια των δικαστικών αποφάσεων, θα καταλήγει σε πλήρη επικράτηση της αδικίας και θα εξακολουθήσει να καταδιώκεται, να δικάζεται και να καταδικάζεται ο κοινωνικά αδύνατος, ενώ ο ισχυρός θα ξεφεύγει, θα ευημερεί και θα θριαμβεύει, αδικώντας, βλάπτοντας και παραμένοντας ακαταδίωκτος, στο απυρόβλητο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως εννοούν οι περισσότεροι τη Δικαιοσύνη παρέχει ένα άρθρο (ένα από πολλά) συνταξιούχου δικαστικού, με τον τίτλο “δεν σέβονται την Δικαιοσύνη”, στο οποίο γίνεται πλήρης ταύτιση των δικαστών και των δικαστηρίων με τη Δικαιοσύνη και διατυπώνονται διαμαρτυρίες μαζί με την οργή του αρθογράφου, επειδή ο πρόεδρος της μόνιμης ειδικής επιτροπής διαφάνειας της Βουλής αποτόλμησε το αδιανόητο, να καλέσει δύο δικαστικούς, τους επί κεφαλής, πρόεδρο και εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να ενημερώσουν την επιτροπή αυτή, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με το άρθρο, να προσδίδεται σε αυτήν την επιτροπή υπεροχή έναντι των προσκαλούμενων!

Προκύπτει, ότι, ενώ ήδη διανύθηκε η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, εξακολουθούν οι περισσότεροι να επιδίδονται σε στείρες αντιπαραθέσεις που εδράζονται σε όσα ίσχυαν στο απώτατο παρελθόν, με τις πρωτοκαθεδρίες, τους παραγκωνισμούς, τους μεταξύ φυλάρχων και ευγενών ανταγωνισμούς και τα άλλα πρωτόγονα, τα οποία εξακολουθούν να επιβιώνουν και μάλλον να κυριαρχούν και σήμερα.

Η σύγχρονη εποχή απαιτεί άλλες νοοτροπίες, άλλες, φρέσκιες αντιλήψεις, άλλα μυαλά και, κυρίως, σοβαρότητα, προκειμένου να γίνει η ζωή μας καλύτερη, ποιοτικά αναβαθμισμένη και ελεύθερη. Οι πρωτοκαθεδρίες και οι άλλοι πρωτογονισμοί πρέπει επί τέλους να παραμεριστούν, με συγχρονισμό όλων στον βηματισμό της εποχής μας και τις απαιτήσεις της.