έχουν διδαχθεί από τα λάθη του Πασόκ;

Με την ευκαιρία της εκλογής νέου αρχηγού στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, χρειάζεται μια αναδρομή, όχι στα θετικά, αλλά στα αρνητικά του Πασόκ, για να διδαχθούμε από αυτά.

Οι νεότερες γενιές αγνοούν ότι το 1981, μαζί με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ), ανήλθε στην εξουσία το Πασόκ. Αγνοούν ότι αρχικά είχε την αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων και θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Αλλά, αντί για θαύματα, έκανε αρνητικές επιλογές σε αρκετά ζητήματα. Παραδειγματικά:

Α) Η κατάργηση της αξιολόγησης στον δημόσιο τομέα. Υπόψη ότι ακόμα και σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, δεν υπάρχει αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (πιθανώς και άλλων δημοσίων υπαλλήλων). Δεν υπάρχει, γιατί το αρνείται η λαϊκιστική αριστερά, το λαϊκιστικό Πασόκ και ακολουθεί η λαϊκιστική δεξιά.

Β) Ο νόμος για τον συνδικαλισμό. Οι συνδικαλιστές δεν έγιναν απλώς μέτοχοι της εξουσίας, αλλά έγιναν και νταβατζήδες της εξουσίας. Σε αυτούς οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, η χρεωκοπία της χώρας. Ίσως, αρκούσε μόνο η μεταρρύθμιση Γιαννίτση για το ασφαλιστικό/συνταξιοδοτικό για να μην χρεωκοπήσουμε. Αλλά οι συνδικαλιστές, πρωτοστατούντων της αριστεράς και του Πασόκ, ξήλωναν τα πεζοδρόμια και έτσι ματαιώθηκε η μεταρρύθμιση Γιαννίτση.

Γ) Η κομματικοποίηση του κράτους και η υπόθαλψη της διαφθοράς. Διόρισε εκατοντάδες χιλιάδες στον δημόσιο τομέα και οι πελατειακές σχέσεις (γραφεία βουλευτών και κόμματος) γνώρισαν μέρες δόξας. Οι πρασινοφρουροί έκαναν κουμάντο στον δημόσιο τομέα. Τα πράσινα και γαλάζια καφενεία χώρισαν την κοινωνία.

Δ) Η κοινωνικοποίηση των προβληματικών επιχειρήσεων. Με βάση τα σοσιαλιστικά οράματα και μπροστάρηδες τους νταβατζήδες συνδικαλιστές το κράτος φορτώθηκε τις προβληματικές επιχειρήσεις. Όλοι όσοι εργάζονταν σε αυτές έγιναν οιονεί δημόσιοι υπάλληλοι. Σε όλες διορίστηκαν κομματικά στελέχη ως πρόεδροι ή/και διευθύνοντες σύμβουλοι. Και όλοι αυτοί φρόντιζαν να τις διατηρούν ανοιχτές, έστω και αν έπρεπε να κλείσουν, για να συνεχίζουν να εισπράττουν τις παχυλές αμοιβές τους.

Μερικά παραδείγματα για να δειχθεί ότι η χρεωκοπία της χώρας, που έσκασε το 2010, έχει τις βάσεις της στην δεκαετία του 1980:

Α) Το 1981 το δημόσιο χρέος ήταν 29% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος) και το 2004 έφθασε στο 109%. Αυτά τα χρόνια η δεξιά κυβέρνησε μόνο τρία χρόνια. Ακριβώς, σε αυτό το μέγεθος βρίσκεται η βάση της χρεωκοπίας της χώρας. Να θυμίσουμε ότι το 1985 ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας πήγε στο Καστρί και είπε στον Ανδρέα: χρεωκοπούμε. Τότε, ο Ανδρέας έκανε στροφή και γλιτώσαμε τη χρεωκοπία.

Β) Το 1981 η ανεργία ήταν 4% και το 2004 έφθασε στο 11% παρά τις εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς στον δημόσιο τομέα.

Γ) Το 1981 το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων ήταν 77% του μέσου επιπέδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το 2004 75%. Δηλαδή, αντί να βελτιώνεται, χειροτέρευε. Κι αυτό, παρά τις τεράστιες εισροές κεφαλαίων από τη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κι’ όμως, κάποιοι φίλοι του Πασόκ επιμένουν. Υποστηρίζουν ότι «όλοι σχεδόν έζησαν πλούσια». Ασφαλώς, πολλοί αγρότες έπιναν το «αγροτικό» ή το «σκληρό» (έτσι έλεγαν το ουίσκι). Αλλά, ξεχνούν ότι τα ουίσκι ήταν με δανεικά και ότι άλλοι, φτωχότεροι από τους Έλληνες, (π.χ. Πορτογάλοι) μας ξεπέρασαν. Οι φίλοι του Πασόκ αγνοούν τη σύγκριση, γι’ αυτό οδηγούνται σε εσφαλμένα συμπεράσματα.

Μετά το 1994 το Πασόκ άφησε πίσω τον κακό εαυτό του και προσπάθησε για την ανόρθωση της χώρας, ιδίως κατά την περίοδο Σημίτη. Όμως, πολλά στελέχη και μέλη του Πασόκ αρνούνται τα λάθη που έγιναν, όπως αυτά που αναφέρθηκαν. Μήπως, γιατί δεν διανοούνται να θίξουν τον Ανδρέα; Ή μήπως δεν μπορούν να παραδεχτούν τα λάθη τους;

Πάντως, ο λαϊκισμός κυριάρχησε στο Πασόκ από τη γέννησή του. Το λαϊκιστικό Πασόκ ευθύνεται, πρωτίστως, για την καθυστέρηση και τη χρεωκοπία της χώρας. Γι’ αυτό, εδώ και χρόνια, αργοπεθαίνει. Και θα αργοπεθαίνει μέχρις ότου πει την αλήθεια στον εαυτό του και στην ελληνική κοινωνία. Μόνο η αλήθεια απελευθερώνει και οδηγεί στην πρόοδο.

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com