Երիտասարդների գործազրկությունը միայն տնտեսական ցուցանիշ չէ։ Այն սոցիալական և ինստիտուցիոնալ խնդիր է, որովհետև ազդում է կյանքի պլանավորման, ընտանիք կազմելու, մասնագիտական ինքնության և պետության հանդեպ վստահության վրա։

Բարձրագույն կրթությունը միշտ չէ, որ պաշտպանում է գործազրկությունից։ Շատ երիտասարդներ ավարտում են համալսարան, ստանում են մագիստրոսի կամ դոկտորական աստիճան, բայց երկար ժամանակ չեն գտնում կայուն աշխատանք։ Սա ցույց է տալիս, որ խնդիրը միայն անհատի ջանքերի պակասը չէ։ Խնդիրը նաև կրթական համակարգի և տնտեսության կապի թուլությունն է։

Կրթական համակարգը հաճախ երիտասարդներին ուղղորդում է դեպի մասնագիտություններ, որոնք ավանդաբար համարվել են հեղինակավոր կամ կապված պետական հատվածի հետ։ Սակայն պետական հատվածը չի կարող անսահմանափակ աշխատատեղեր ստեղծել, իսկ մասնավոր տնտեսությունը հաճախ պահանջում է այլ հմտություններ, տեխնիկական պատրաստվածություն և ճկունություն։

Ընտանիքների սպասելիքներն էլ կարևոր դեր ունեն։ Իրավաբանությունը, բժշկությունը կամ վարչական մասնագիտությունները հաճախ ընտրվում են սոցիալական հեղինակության պատճառով, ոչ միշտ՝ իրական զբաղվածության հեռանկարներով։ Այդ ընտրությունները երբեմն կապված են մեծ ծախսերի հետ, բայց չեն երաշխավորում մասնագիտական ապագա։

Ուստի երիտասարդների գործազրկության դեմ պայքարը պահանջում է կրթական բարեփոխում, մասնագիտական կողմնորոշում, ներդրումների ներգրավում և շուկայի իրական պահանջների ուսումնասիրություն։ Պետությունը պետք է ստեղծի այնպիսի միջավայր, որտեղ գիտելիքը կապվում է արտադրության, ծառայությունների, նոր տեխնոլոգիաների և իրական աշխատանքի հետ։

Եթե երիտասարդը երկար տարիներ սովորելուց հետո իրեն անօգուտ է զգում, հասարակությունը կորցնում է ոչ միայն աշխատուժ, այլ նաև վստահություն և ստեղծագործական ուժ։ Այդ պատճառով զբաղվածության քաղաքականությունը պետք է դիտվի որպես զարգացման քաղաքականության կենտրոնական մաս։