Արխիվային նշում. Այս տեքստը վերցված է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից եւ խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Վերջին տարիների ամենամեծ հարցը... Հեռուստացույցները աղմկում են, եւ մեր գլուխն էլ է աղմկում առավոտից մինչեւ երեկո... Նիստեր են անում, նորից նիստեր են անում, հետաձգում են, նորից հետաձգում են խորհրդակցությունները, իսկ պատասխան չենք ստանում... Վերջապես սնանկացե՞լ ենք, թե՞ դեռ ոչ։ Ես տնտեսագետ չեմ, ոչ էլ քաղաքական գործիչ. ստերի մեջ այդքան լավը չեմ... Բայց չեմ կարող չնկատել, որ մեզ խաբում են հենց մեր աչքի առաջ... Ասում են՝ չենք սնանկացել, բայց բնակչության 28,7 տոկոսն ապրում է աղքատության շեմից ցածր, եւ Հունաստանը յոթերորդ ամենաաղքատ երկիրն է Ռումինիայից, Բուլղարիայից, Խորվաթիայից հետո... Շատ պատվաբեր է... Մեր ամբողջ անհանգստությունն այն է, թե կստանա՞նք հաջորդ մասնաբաժինը ԱՄՀ-ից։ Ես անձամբ ոչ մի առաջընթաց չտեսա նախորդ բոլոր մասնաբաժիններից... Ոչ մի զարգացում... Ոչ մի բարելավման տրամադրություն... Միայն նոր միջոցներ... Նոր կրճատումներ... Նոր նվազեցումներ... Ուղղակի մեզ ավելի պարտքավոր վիճակում հրում են դեպի անդունդը... Ձեռք ու ոտք կապած, որպեսզի համոզվեն, որ այլեւս երբեք գլուխ չենք բարձրացնի... Հիմա, երբ մեր աշխատավարձերից էլ 22 տոկոս են կրճատելու, տեսնենք ինչ ենք անելու... Բայց մի անհանգստացեք, ասում են՝ փրկել են տասներեքերորդ եւ տասնչորսերորդ աշխատավարձերը, առայժմ... Եկեք նշենք։ Արագ հաշվարկով ավելի լավ կլիներ, որ նվերավճարները կտրեին ու աշխատավարձերը հանգիստ թողնեին, բայց ինչ-որ բան ինձ հուշում է, որ դա էլ մեզ չի մնա... Ի՞նչ ասես նաեւ այն խեղճ քաղաքական գործչին, որը, ասում է, չի հասցրել կարդալ մեմորանդումը։ Երեւի շատ գործեր ուներ անելու... Բայց մի անհանգստացեք, մյուսը այն ամբողջ քառասուն րոպե էր կարդում... Իրոք չգիտեմ՝ որն է ավելի վատ. ստորագրել քո երկրի դատապարտումը՝ անգամ չմտնելով կարդալու գործընթացի մեջ, թե ստորագրել գիտակցաբար... Չգիտեմ՝ ինչ ընտրել... Էլեկտրական աթոռն է ձեզ պետք... Հիմա անհամբեր սպասում եմ, թե երբ կստացվի գնալ որեւէ պետական ծառայություն։ Միայն հետաքրքրությունից ուզում եմ տեսնել, թե որքան ավելի քաղաքավարի եւ սպասարկող կլինեն բոլորը հիմա, երբ իրենց փոքրիկ պաշտոնը ցնցվում է։ Հիշեք խոսքս. նույն սառը դեմքերը, որոնց ծխախոտի ավարտին մինչ երեկ համբերությամբ սպասում էինք, նույնիսկ ժպիտով բարի լույս կասեն։ Առաջիկա ընտրություններին լոլիկ ու մածուն շատ է թափվելու, թող գրպաններն էլ լցնեն... Վազեք նորից, խեղճ ծերուկներ, ձեր դատապարտության օգտին քվեարկելու եւս չորս տարով... Եվ թող նորից չխաբեն ձեզ... Փող չկա։ Ես վստահ եմ, որ նորից տեխնոկրատն է ղեկը վերցնելու. «երկաթե տիկինը» արդեն ասել է, ահա թե ինչ սարսափ... Ցավոք, սնանկացանք, իմ սիրելի նախկինում ազատ եւ այժմ ստրկացված համաքաղաքացիներ, եւ ահա պատմությունը շքեղորեն կրկնվում է... Միայն թե հիմա ոչ ոք համարձակություն չունի ստանձնելու իր պատասխանատվությունը եւ ընդունելու պարտությունը։ Որովհետեւ միշտ նախորդ կառավարություններն են մեղավոր... Մենք դատարկ գանձարան գտանք... Ո՞ր նախորդ կառավարությունները, սիրելիներս, այսպես ասած, քաղաքական գործիչներ։ Քանի դեռ հիշում եմ ինձ, դուք մեզ հերթով եք տանում՝ մեկ այս մեկը, մեկ մյուսը... Եվ եթե գոնե ասեի, որ տարբեր կերպ էիք կառավարում։ Նույն կերպ էիք կառավարում, նույն կերպ էիք ուտում... Միայն փոքր դրոշակի գույնն էր փոխվում... Իսկ հիմա, երբ, ինչպես ինքներդ հայտարարեցիք, նույնիսկ թուք չի մնացել, հանկարծ ձեզնից ոչ ոք հարմար չէ կառավարելու... Դա մենք գիտեինք, սիրելիներս... Հիմա գնում ենք հետ... Դեպի գերմանական օկուպացիա։ Չեմ կատակում։ Իմացանք, որ ինչ-որ մեկը համարձակվել է հրապարակավ ասել, թե պապիկներին է հարցնում՝ ինչ էին ուտում օկուպացիայի տարիներին, որ իմանա... Դու ինչ կարիք ունես... Տեսնենք՝ ինչպես ենք ապրելու... Անջատեք հեռուստացույցները եւ դադարեք հետեւել հիմար կրկնողներին, որոնք մեզ ասում են այն, ինչ ուզում են, ոչ թե այն, ինչ իրականում կա՝ խառնաշփոթ առաջացնելով... Բացեք աչքերը եւ դիմադրեք։ Ժամանակն է, որ մեզ լսեն։ Ժամանակն է իմանալու, թե ինչ է կատարվում մեզ հետ... Սնանկացե՞լ ենք, թե՞ չենք սնանկացել, եւ ինչու՞... Մեզ առանց կռվի չեն ստրկացնի։ Ժամանակն է ասել մեծ ՈՉ-ը։ Հիմա կամ երբեք...