Ինչպես երևում է, Արիոս Պագոսի կողմից 23 սպանությունների բարոյական առաջնորդ Գիոտոպուլոսի ազատ արձակումը մերժելը արթնացրեց Սալոնիկի ահաբեկիչ-մարդասպաններին։ Նաև, ըստ երևույթին, պատասխանատու համարվեց Նոր Ժողովրդավարությունը։ Այդ պատճառով էլ մարդասպանների թիրախ դարձան Նոր Ժողովրդավարության գործիչները։

Ձախակողմյան կուսակցությունները՝ ՍԻՐԻԶԱ-ն, Հունաստանի Կոմունիստական կուսակցությունը և Նոր Ձախը, անվերապահորեն դատապարտեցին մահաբեր հարձակումը։ Սակայն դա բավարար չէ։ Ժողովրդավարական ձախը պարտավոր է խոսքերից անցնել գործի։ Թող դասեր քաղի Իտալիայի ձախից։

Հիշենք, որ ահաբեկչությունը մոտ մեկ տասնամյակ տանջեց Իտալիային։ Բայց Իտալիայում ձախը ժողովրդավարական և եվրոպամետ էր։ Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցության այն ժամանակվա առաջնորդ Էնրիկո Բեռլինգուերը բոլոր ուղղություններով հստակ ասել էր. «Ժողովրդավարությունը չի բանակցում ահաբեկիչների հետ»։

Բացի այդ, Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցությունը մյուս կուսակցությունների հետ մասնակցում էր ահաբեկչության դեմ բոլոր ցույցերին։ Ավելին՝ ահաբեկչության զոհ դարձած յուրաքանչյուր ոստիկանության աշխատակցի հուղարկավորությանը ներկա էր Իտալիայի ամբողջ պետական և քաղաքական ղեկավարությունը։

Այսպես են խոսքով և գործով վարվում այն կուսակցությունները, որոնք ցանկանում են կոչվել «ժողովրդավարական»։ Սա պետք է իմանան Հունաստանի ձախակողմյան կուսակցությունները, եթե ցանկանում են կոչվել ժողովրդավարական։ Սա պետք է իմանա նաև ձախի ֆաշիստականացող երիտասարդությունը։

Հիշենք նաև, թե ինչ արեց ՍԻՐԻԶԱ-ի կառավարությունը ահաբեկչության մի դեպքի ժամանակ։ Մասնավորապես, ահաբեկչական կազմակերպությունը «նամակ-ռումբ» ուղարկեց նախկին վարչապետ Լուկաս Պապադիմոսին։ Փաթեթը պայթեց նրա ձեռքերում, նա վիրավորվեց և տեղափոխվեց «Եվանգելիսմոս» հիվանդանոց։ Պարոն Պապադիմոսը թիրախավորվեց, գուցե այն պատճառով, որ երկիրը փրկել էր սնանկացումից։

Պարոն Պապադիմոսի դեմ ահաբեկչական հարձակումը տեղի ունեցավ 2017 թվականի մայիսին։ Նման դեպքերում սովորաբար կառավարությունը՝ վարչապետի և պատասխանատու նախարարների գլխավորությամբ, կանգնում է զոհի կողքին։

ՍԻՐԻԶԱ-ի կառավարությունը չցնցվեց հարձակումից։ Իհարկե, այն ժամանակվա վարչապետ Ալեքսիս Ցիպրասը մեկ tweet-ով դատապարտեց հարձակումը։ Կառավարության անդամները խուսափեցին այցելել պարոն Պապադիմոսին։ Ոմանք, ովքեր համարձակվեցին, դա արեցին առանց հրապարակայնության։ Ինչո՞ւ այս վարքագիծը։ Գուցե՝ որպեսզի չտխրեցվի ՍԻՐԻԶԱ-ի ահաբեկչամետ թևը։ Գուցե այլ պատճառներով։

Պարոն Ցիպրասը՝ ՍԻՐԻԶԱ-ի առաջնորդը, երկրի սնանկացումից հետո վարեց հարձակողական, պոպուլիստական և զրպարտիչ մարտավարություն իր քաղաքական հակառակորդների դեմ։ Դրանց թվում էր նաև նախկին վարչապետ Լուկաս Պապադիմոսը։ Ինչպես նշվեց, նա էր երկիրը փրկել սնանկացումից։ Թվում է՝ միջազգային հեղինակություն, կշիռ և ճանաչում ունեցող պրոֆեսորը, նախկին վարչապետը, սպառնալիք էր ձախի խուժանի համար, որը ցանկանում էր Հունաստանը դուրս տեսնել Եվրոպական Միությունից։

Հայտնի է, որ պարոն Ցիպրասը, կիրառելով ստալինյան և գեբելսյան քարոզչական մեթոդներ, համոզեց լյումպեն տնտեսական, քաղաքական և գաղափարական տարրերին։ Իսկ երբ ժողովրդի մի հատված դառնում է «զանգված», նրան առաջնորդը քշում և տանում է իր հետևից։ Այդպես, նստելով ժողովրդական զանգվածի զայրույթի և բարկության ալիքի վրա, նա կարողացավ դառնալ վարչապետ։

Հիմնական հարցը սա է. ինչո՞ւ Հունաստանում դեռ կա ահաբեկչություն, մինչդեռ ամբողջ Եվրոպայում այն ավարտվել է։ Որովհետև Հունաստանում ահաբեկչությունն ունի ձախի մնացորդների գաղափարական և քաղաքական ծածկույթը։

Մնացորդներ, որոնք ապաստան գտան որոշ ձախ կուսակցություններում և խմբերում։ Մնացորդներ, որոնք դատարաններ էին վազում որպես ահաբեկիչ-մարդասպանների պաշտպանության վկաներ։

Արդյո՞ք ձախի այս վատ հավաքածուն հասկանում է, որ հանդուրժում և/կամ աջակցում է մարդասպաններին։ Հնարավո՞ր է, որ ձախակողմյան մեկը, որը հանդուրժում կամ քաջալերում է ահաբեկիչ-մարդասպաններին, կոչվի ժողովրդավար և առաջադեմ։ Անշուշտ, դա անհնար, անմիտ և աներևակայելի է։

Ձախից կամ ՍԻՐԻԶԱ-ից ոմանք գուցե բողոքեն իրենց վերագրվողից։ Եթե նրանք իրավացի են, թող հստակեցնեն իրենց դիրքորոշումը։ Թող հեռացնեն ահաբեկչամետներին։ Թող դատապարտեն ահաբեկչությունը ոչ միայն խոսքերով, այլև գործով։ Թող ընդօրինակեն Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցությանը։ Թող ժողովրդավարական ուժերի հետ միասին երթեր անցկացնեն ահաբեկչության դեմ։ Եթե դա չանեն, նրանք մեղավոր և հանցակից կլինեն։ Այսքան պարզ և հստակ։