Όπως φαίνεται, η απόρριψη από τον Άρειο Πάγο της αποφυλάκισης του Γιωτόπουλου, ηθικού καθοδηγητή 23 δολοφονιών, ξύπνησε τους τρομοκράτες-δολοφόνους στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, όπως φαίνεται, υπεύθυνη θεωρήθηκε η Νέα Δημοκρατία. Γι’ αυτό και στόχοι των δολοφόνων ήταν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Τα αριστερά κόμματα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Νέα Αριστερά καταδίκασαν απερίφραστα τη δολοφονική επίθεση. Όμως, αυτό δεν αρκεί. Η δημοκρατική αριστερά οφείλει από τα λόγια να περάσει στην πράξη. Ας πάρει μαθήματα από την αριστερά της Ιταλίας.

Να θυμηθούμε ότι η τρομοκρατία ταλάνισε την Ιταλία για μια δεκαετία περίπου. Αλλά στην Ιταλία η αριστερά ήταν δημοκρατική και φιλοευρωπαϊκή. Ο τότε ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, είχε διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση ότι: «Η Δημοκρατία δεν διαπραγματεύεται με τρομοκράτες».

Επιπλέον, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις που έγιναν κατά της τρομοκρατίας, μαζί με τα άλλα κόμματα. Ακόμη, στην κηδεία κάθε αστυνομικού που ήταν θύμα της τρομοκρατίας, παρευρισκόταν σύσσωμη η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της Ιταλίας.

Αυτά πράττουν με λόγια και πράξεις τα κόμματα που θέλουν να χαρακτηρίζονται ως «δημοκρατικά». Αυτά οφείλουν να γνωρίζουν τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα, αν θέλουν να χαρακτηρίζονται δημοκρατικά. Αυτά οφείλει να γνωρίζει και η φασίζουσα νεολαία της αριστεράς.

Επίσης, να θυμηθούμε τι έπραξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε μια περίπτωση τρομοκρατίας. Συγκεκριμένα, μια τρομοκρατική οργάνωση έστειλε έναν «φάκελο-βόμβα» στον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Ο φάκελος εξερράγη στα χέρια του, τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Ο κ. Παπαδήμος στοχοποιήθηκε, ίσως γιατί διέσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία.

Η τρομοκρατική επίθεση εναντίον του κ. Παπαδήμου έγινε τον Μάιο του 2017. Όπως συνηθίζεται, σε παρόμοιες περιπτώσεις η κυβέρνηση, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού και των αρμόδιων υπουργών, συμπαρίσταται στο θύμα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν ταράχτηκε από την επίθεση. Βεβαίως, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με ένα tweet αποδοκίμασε την επίθεση. Όλοι από την κυβέρνηση απέφυγαν να επισκεφθούν τον κ. Παπαδήμο. Κάποιοι που τόλμησαν, το έκαναν χωρίς δημοσιότητα. Γιατί άραγε αυτή η συμπεριφορά; Ίσως για να μην στεναχωρηθεί η φιλοτρομοκρατική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως για άλλους λόγους.

Ο κ. Τσίπρας, αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη χρεοκοπία της χώρας, άσκησε μια επιθετική, λαϊκιστική και συκοφαντική τακτική κατά των πολιτικών αντιπάλων του. Μεταξύ αυτών και εναντίον του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου. Όπως αναφέρθηκε, ήταν αυτός που διέσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία. Φαίνεται πως ένας καθηγητής με διεθνή εμβέλεια, κύρος και αναγνώριση, πρώην πρωθυπουργός, αποτελούσε απειλή για τους κατσαπλιάδες της αριστεράς που ήθελαν την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι γνωστό ότι ο κ. Τσίπρας, εφαρμόζοντας σταλινικές και γκαιμπελικές μεθόδους προπαγάνδας, έπεισε τα λούμπεν οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά στοιχεία. Και όταν ένα τμήμα του λαού γίνεται «μάζα», άγεται και σύρεται από τον αρχηγό. Έτσι, καβαλώντας στο κύμα θυμού και οργής μιας λαϊκής μάζας, κατόρθωσε και έγινε πρωθυπουργός.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Γιατί υπάρχει ακόμη τρομοκρατία στην Ελλάδα, ενώ έχει τελειώσει σε όλη την Ευρώπη; Διότι στην Ελλάδα η τρομοκρατία έχει ιδεολογική και πολιτική κάλυψη από τα απολειφάδια της αριστεράς.

Απολειφάδια που βρήκαν στέγη σε κάποια αριστερά κόμματα και σε κάποιες αριστερές ομάδες. Απολειφάδια που έτρεχαν στα δικαστήρια ως μάρτυρες υπεράσπισης των τρομοκρατών-δολοφόνων.

Άραγε, αυτό το κακό συναπάντημα της αριστεράς καταλαβαίνει ότι ανέχεται ή/και υποστηρίζει τους δολοφόνους; Είναι δυνατόν ένας αριστερός που ανέχεται ή σιγοντάρει τους τρομοκράτες-δολοφόνους να χαρακτηρίζεται δημοκράτης και προοδευτικός; Ασφαλώς, είναι αδύνατο, ανόητο και αδιανόητο.

Κάποιοι από την αριστερά ή τον ΣΥΡΙΖΑ ίσως διαμαρτύρονται γι’ αυτά που τους καταλογίζουν. Αν έχουν δίκιο, ας ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Ας διώξουν τους φιλοτρομοκράτες. Ας καταδικάσουν, όχι μόνο στα λόγια αλλά και με πράξεις, την τρομοκρατία. Ας μιμηθούν το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ας κάνουν πορείες, μαζί με τις δημοκρατικές δυνάμεις, εναντίον της τρομοκρατίας. Αν δεν το πράξουν, θα είναι ένοχοι και συνένοχοι. Τόσο απλά και καθαρά.