Արխիվային նշում. Այս տեքստը վերցված է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից եւ խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Ժողովրդավարության հիմնական հատկանիշը քաղաքացիների հավասարությունն է օրենքի առջեւ։ Այլ կերպ ասած՝ բոլոր քաղաքացիները, առանց խտրականության, ենթակա են օրենքներին, պարտավոր են հարգել դրանք եւ պատժվում են, երբ խախտում են դրանք։

Այս ժողովրդավարորեն ինքնին հասկանալի սկզբունքը ժամանակակից Հունաստանում չի կիրառվում, քանի որ հզորների մեծ մասը (բյուզանդական շրջանի «ուժեղները» կամ օտար տիրապետության ժամանակների «երեւելիները») չեն պատժվում, երբ խախտում են օրենքները, այլ շատ անգամ նույնիսկ գովաբանվում են դրա համար։

Հզորների անպատժելիության օրինակները անթիվ են եւ կազմում են կանոն, ինչպես անթիվ ու կանոն են նաեւ թույլերի եւ տնտեսապես խոցելիների օրինակները, որոնք կրում են չափազանց եւ շատ անգամ անմարդկային ու կործանարար պատիժներ՝ անհամաչափ խախտմանը։

Ամրապնդվել է այն ընկալումը, որ տնտեսապես եւ սոցիալապես (քաղաքականապես) հզոր մարդը չի պատժվում եւ միշտ գերիշխում է, մինչդեռ սոցիալապես եւ տնտեսապես թույլ մարդը հետապնդվում է։

Օգտակար կլիներ ուսումնասիրություն այն պատիժների վերաբերյալ, որոնք նշանակվել են վերջին տարիներին, ինչպես նաեւ դատապարտվածների եւ, հատկապես, բանտարկվածների վերաբերյալ, որից կբխեին օգտակար եզրակացություններ, եւ վերոնշյալ դիտարկումը հավանաբար ավելի շուտ կհաստատվեր, քան կժխտվեր, քանի որ բանտում սովորաբար փակվում են նրանք, ովքեր չունեն իրենց պաշտպանելու միջոցներ, եւ ոչ միշտ իրական մեղավորները։ Նման ուսումնասիրություն մենք կձգտենք իրականացնել բոլոր օրինական միջոցներով։

Այս վիճակը պայմանավորված է ժամանակակից հասարակության կառուցվածքով եւ, մասնավորապես, այն հանգամանքով, որ թվում է, թե չկա սոցիալական ուղղվածություն, սոցիալական արժեքներ կամ սկզբունքներ. նկատվում է կրթության եւ ժողովրդական կրթվածության անկում՝ անողոքների, պատեհապաշտների եւ քաղաքական կապեր, առնչություններ ու մուտքեր ունեցող անձանց գերիշխանությամբ՝ հսկայական ֆինանսական ռեսուրսների հետ միասին։

Արդարադատություն իրականացնող պետական մեխանիզմի յուրաքանչյուր ժամանակի ներկայացուցիչները առանձնապես հարգում եւ պատվում են հզորներին եւ արհամարհում են թույլերին, եւ այս արձանագրումը բխում է, ի թիվս այլնի, անցկացվող դատավարություններից եւ դրանց ընթացքից։

Ընդհանուր առմամբ, ժամանակակից Հունաստանում վիճակը հասել է փակուղու, եւ այդ պատճառով անհապաղ գործողություններ պետք է ձեռնարկվեն թե՛ իրավասություն պահանջողների, թե՛ ամբողջ հասարակության կողմից, յուրաքանչյուր քաղաքացու կողմից, որպեսզի վերականգնվի օրենքի առջեւ հավասարությունը, ինչպես այն նախատեսված է՝ որպես հիմնարար իրավունք եւ հիմնական սկզբունք, սահմանադրությամբ, ինչպես նաեւ միջազգային համաձայնագրերով, կոնվենցիաներով, պայմանագրերով եւ հռչակագրերով։