Կուսակցական-քաղաքական համակարգի արդիականացումը պետք է սկսվի խորհրդարանից։ Եթե պետությունը ցանկանում է համոզիչ կերպով պահանջել կարգապահություն, թափանցիկություն և պատասխանատվություն, ապա առաջին օրինակն ինքը ներկայացուցչական իշխանությունն է պարտավոր տալ։

Վերջին տասնամյակների փորձը ցույց է տալիս, որ խորհրդարանի ծախսերը հաճախ աճել են լայն քաղաքական համաձայնությամբ։ Սակայն հասարակությունը չի կարող անվերջ կրել ճգնաժամերի ծանրությունը, եթե հանրային իշխանության կենտրոնը շարունակում է գործել արտոնությունների և ավելորդ ծախսերի տրամաբանությամբ։

Առաջին քայլը պետք է լինի խորհրդարանի ներքին կանոնների և վարչական կառուցվածքի վերանայումը։ Պետք է հստակ սահմանվեն ծառայությունների իրական անհրաժեշտությունը, աշխատակազմի չափը, նշանակումների կանոնները և վերահսկողության մեխանիզմները։ Այն, ինչ հասարակության համար ներկայացվում է որպես բարեփոխում, չի կարող չկիրառվել հենց խորհրդարանի ներսում։

Խորհրդարանի աշխատակազմը պետք է լինի սահմանափակ, արդյունավետ և ընտրված բաց ու արժանիքի վրա հիմնված ընթացակարգերով։ Պետք է վերանայվեն հատուկ աշխատավարձային ռեժիմները և չարդարացված արտոնությունները։ Հանրային ծառայությունը չի կարող տարբեր տրամաբանությամբ գործել միայն այն պատճառով, որ այն գտնվում է խորհրդարանի պատերի ներսում։

Պետք է կրճատվեն նաև նախկին պաշտոնյաների լայն սպասարկման համակարգերը, խորհրդականների չափազանց մեծ շրջանակները և պետական բյուջեով պահպանվող կառույցները, որոնք անմիջական կապ չունեն խորհրդարանական գործառույթի հետ։ Պետական պատիվը չի պահանջում մշտական ապարատներ, եթե դրանց հանրային նպատակը պարզ ու վերահսկելի չէ։

Կուսակցությունների պետական ֆինանսավորումը նույնպես պետք է դառնա չափավոր և թափանցիկ։ Հանրային միջոցները պետք է ուղղվեն սոցիալական ու արտադրական նպատակների, ոչ թե կուսակցական բյուրոկրատիայի ընդլայնմանը։ Եթե կուսակցությունները լրացուցիչ միջոցների կարիք ունեն, դրանք պետք է ձեռք բերվեն օրինական, հայտարարագրված և վերահսկելի եղանակով։

Առանձնահատուկ նշանակություն ունի գույքի իրական հայտարարագրումը։ Յուրաքանչյուր ընտրված կամ նշանակված հանրային պաշտոնյա պետք է հայտարարի իր շարժական և անշարժ գույքը պաշտոնը ստանձնելուց առաջ և պաշտոնավարության ավարտին։ Պաշտոնավարման ընթացքում ունեցվածքի ցանկացած աճ պետք է ունենա օրինական և ստուգելի բացատրություն։

Այս գաղափարը օտար չէ հունական քաղաքական ավանդույթին։ Հին աշխարհում հանրային պաշտոն ստանձնող անձը ենթարկվում էր ստուգման մինչև պաշտոնը, պաշտոնավարման ընթացքում և դրանից հետո։ Ժամանակակից պետությունը կարող է այդ սկզբունքը վերածել հստակ իրավական և վարչական կանոնների։

Հասարակության առաջընթացը պահանջում է, որ կուսակցական համակարգը ծառայի քաղաքացիներին, ոչ թե հակառակը։ Հասարակությունը չի ներկայացվում յուրաքանչյուր պոպուլիստի, կուսակցական միջնորդի կամ ինքնահռչակ խոսնակի միջոցով։ Հասարակությունը քաղաքացիներն են, և իշխանությունը պարտավոր է հաշվետու լինել նրանց։