Արխիվային նշում. Այս տեքստը գալիս է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից եւ խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Հանրաքվեի հետ կապված զարգացումներից, խստադեմ գերմանացի կանցլերի, հմայիչ ֆրանսիացի նախագահի, անկանոն հույն վարչապետի, կառավարության սիրողական փոխնախագահի եւ ողջ քաղաքական դաշտի զանազան երկրորդական դերակատարների հայտարարություններից հետո քաղաքացիները շարունակում են ոչինչ չհասկանալ։

Ինչո՞ւ որոշվեց հանրաքվե հայտարարել... Ինչո՞ւ Ֆրանսիայի եւ Գերմանիայի առաջնորդները հանկարծ հանդիպեցին մեր ճանապարհորդող վարչապետի հետ։ Ի՞նչ է հետապնդում սահմանադրագետ փոխնախագահը իր հայտարարություններով։

Ո՞րն է ընդդիմության ծրագիրը։ Ի՞նչ են պաշտպանում փոքր կուսակցությունների եւ մանր խմբերի առաջնորդները։ Ի՞նչ են ուզում ասել տարբեր թոշակի անցած իմաստունները իրենց ճոռոմ հեռուստաելույթներով, նրանք, ովքեր այսքան տարի աջակցում էին այն ծրագրերին ու կառավարություններին, որոնք մեզ հասցրին ճգնաժամի։

Որքա՞ն խոր կշարունակի քնել լավ վարձատրվող մտավորականությունը։ Ի՞նչ են փնտրում հեռուստաէկրաններին տնտեսագիտության, իրավաբանական դպրոցների եւ համալսարանների դասախոսները իրենց անդադար հայտարարություններով ու աքլորակռիվներով, բացի անձնական ցուցադրումից։

Որքա՞ն անամոթություն ունեն բարոյապես, ոչ թե ֆինանսապես, սնանկացած քաղաքական ժառանգները, որ հայտնվում են իրենց ծրագրերի ու կուսակցությունների նավաբեկություններից հետո։ Ինչո՞ւ ընդհանուր ճգնաժամի եւ երկրի խառնակության համահանցակիցները չեն զսպում իրենց խոսքի անկառավարելիությունը։

Ինչո՞ւ պետք է նվազի քաղաքացու եկամուտը՝ կորպորացիաների արտոնությունները պահելու համար՝ տաքսիստների, փաստաբանների, կուսակցական աշխատողների, դեղագործների, նոտարների եւ մյուս պաշտպանվածների։

Ինչո՞ւ գոյություն ունի եւ սնվում է նախկին պալատների պրիտանեոնի բնակիչը։ Ի՞նչը խորհրդանշելու համար։ Միասնությո՞ւնը։ Ազգը՞։ Ժողովրդավարությո՞ւնը։ Իր կուսակցությո՞ւնը։ Շքերթների անհրաժեշտությո՞ւնը, թե՞ տնտեսական արյունաքամությունների օրինականությունը։

Ինչո՞ւ են պահվում բարձրագույն դատավորների, դատավորների, փաստաբանների, պատգամավորների, պետական լրագրողների եւ մյուս սպիտակ օձիքավորների բանակներ։ Գործադուլ անելու՞, թե՞ իրենց եկամտաբեր մասնագիտություններից ձեռնպահ մնալու համար, որոնք կոչվում են "առաքելություններ"։

Քանի՞ տարի պետք է սպասի քաղաքացին, մինչեւ դատարանները որոշում կայացնեն։ Արդյո՞ք այս կյանքը նրան կբավականացնի։ Քանի՞ տասնամյակ մեղադրյալ քաղաքացին կմնա դատի տակ։ Ե՞րբ կփախչի այսպես կոչված արդարադատության ատամնանիվներից։

Ինչո՞ւ եւ ինչպե՞ս են պահվում բժիշկների, ճարտարագետների եւ հաշվապահների դիվիզիաներ, երբ չկա տարրական բուժօգնություն, քաղաքաշինական ծառայությունները դարձել են անօրինության աղբյուրներ, իսկ հարկային մարմինները՝ տնտեսական կամայականության եւ անհավատալի անարդարության պատճառներ։

Ինչո՞ւ ենք պահում ավագ հոգեւորականների, եպիսկոպոսների, օգնական եպիսկոպոսների ջոկատներ՝ կոչումներով, իշխանությամբ, արտոնություններով, շքեղությամբ եւ անսանձությամբ, երբ խոնարհ Հիսուսի ուսմունքը դատապարտում է հարստությունը, նյութականը, գոռոզությունը եւ աշխարհիկ գայթակղությունը։

Ի՞նչն է մղում ուսուցիչներին, դասախոսներին եւ դասավանդողներին, որ չաջակցեն կրթությանը, առաջադիմությանը եւ ուսումնառությանը, եւ ինչո՞ւ են դրանք նույնացնում իրենց կարճատես շահերի հետ։

Ի՞նչն է մղում անդադար ստեղծել կուսակցություններ եւ մանր կուսակցություններ, շարժումներ, համախմբումներ, միություններ, եկամտաբեր ոչ առեւտրային ընկերություններ, շրջանակներ, խմբեր, քաղաքականախոսության եւ դատարկ օդի ընկերակցություններ։

Ի՞նչ են առաջարկում նրանք բոլորը, բացի տխրությունից, հիասթափությունից, վրդովմունքից, զայրույթից եւ վերջապես անսահման զզվանքից, որն ավարտվում է հրաժարումով՝ "բոլորը նույնն են" մտքով...

Մեր երկրին ճգնաժամը չէ, որ սպառնում է։ Այն չի կործանվում երդմնազանց քաղաքական գործիչների եւ մյուսների պատճառով։ Այն չի քայքայվում ոչ արտադրողական ու մակաբույծ մասնագիտությունների ուռճացումից, որոնք ներկայացվում են որպես իբր առաքելություններ՝ քաղաքացիներին քնեցնելու եւ անգործացնելու համար։ Այն չի նվաստանում փչացած քաղաքական գործիչների իրենց ֆեոդներով եւ ժառանգներով արած հիմար հայտարարություններից ու գործողություններից, ոչ էլ Kouvelis-ի հայտարարություններից, այսօրվա նրա ասույթով, թե նա "ձեւավորում է վստահության հարաբերություններ՝ վերասահմանելով քաղաքական հարաբերակցությունները, քանի որ հենց հասարակությունն է վերասահմանվում"։ Իսկ ով հասկացավ, թող ինձ ասի։

Երկրին սպառնում է զզվանքի ալիքը, որը ընդհանրանում եւ մեծանում է, որովհետեւ զզվանքը հանգեցնում է հիասթափության, հրաժարման, ենթարկման եւ լուսանցքի։