Արխիվային նշում. Այս տեքստը վերցված է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից եւ խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Ի վերջո տեղի ունեցավ այն, ինչ ուզում էին կուսակցական խանութները։ Երկրորդ ընտրություններ անցկացվեցին շատ կարճ ժամանակում, եւ դուրս եկան գրեթե նույն արդյունքները։

Փոխանակ մասնագիտությամբ քաղաքական գործիչները միավորեին իրենց ուժերը եւ նետվեին ժողովրդի աջակցության պայքարին՝ ուղղելով անցած տասնամյակների սխալներն ու վրիպումները, նրանք սպառվեցին անհեթեթ հակադրությունների մեջ, մինչդեռ վիճակը վատանում է, եւ մեզնից յուրաքանչյուրը տեսնում է, թե ինչպես է իր եկամուտը ցնդում։

06.05.2012-ից մինչեւ 17.06.2012 ընկած ժամանակահատվածում, երկու ապարդյուն ընտրական մրցակցությունների միջեւ, լսեցինք քաղաքականության ճանաչելի շատախոսներին, որոնք խոսում էին անկարեւոր բաների մասին եւ իրենց աքլորակռիվներով խոստանում էին երկինքն ու աստղերը, սպառնում էին աշխարհին, գերմանացիներին եւ “վաշխառուներին”, իսկ լրատվամիջոցներով տարածում էին անթիվ անհեթեթություններ ու քաջարի ձեւացող հայտարարություններ։

Փոխադարձ հոշոտման պայքարում առաջիններն ու ամենաակտիվները հայտնի անզուսպ բերաններն էին SYRIZA-ից, ND-ից (հատկապես փոխանցումով եկածները) եւ ժողովրդավարորեն անճարակ կուսակցությունից, թեեւ վերջինում կարելի է առանձնացնել մեկ-երկու լուրջ մարդու։

Ստալինյան կուսակցությունը նոր գաղափարներ չառաջարկեց, որովհետեւ կրկին ծամծմեց հայտնի խոսքերը կապիտալի, պլուտոկրատիայի, Եվրոպական միության, իմպերիալիզմի, բուրժուազիայի եւ դիվականացված ձեռնարկատերերի դեմ։

Դինոպուլոսների, Մանոլիսների եւ Կամմենոսների ելույթների առօրյան փոքր-ինչ ընդհատեց այն աննշան միջադեպը, որը հեռուստատեսությամբ ցուցադրվեց եւ կրկին ցուցադրվում է՝ ազգային-սոցիալիստական մնացորդ կուսակցության ներկայացուցչի, Ցոխաձոպուլոսի նախկին խորհրդականի եւ միշտ իրավացի ռազմատենչ լրագրողի միջեւ։

Երեք կուսակցական գլխավոր անձանց միջեւ տեղի ունեցած ծայրահեղ բախման անարժեք դրվագը, ND-ի ներկայացուցչի՝ կարծիքների մասնագետի ներկայությամբ եւ պոպուլիզմի տարեց լրագրողի համակարգմամբ, ստվերեց երկրի տնտեսական նեղությունը, դեղերի պակասը, դպրոցների փակումը, թուրքերի հարձակումները, գործազրկության ահագնացումը եւ, ամենից առաջ, հանցագործների զոհերին, ինքնասպանությունները եւ հատուկ նպատակով ձեւավորված դառնացած ծառայողական կառավարության նոր նշանակումների խարանը։

Ընտրողները նախընտրեցին իրենց անկարողությամբ հայտնի կուսակցությունները եւ չփորձարկեցին այլ քաղաքական գործիչների ընտրությունը, որոնք գնահատվեցին ավելի անկարող եւ վտանգավոր։

Առանց հապաղելու ձեւավորվեց կառավարություն ND-ի առաջնորդի գլխավորությամբ, PASOK-ի եւ Կուվելիսի աջակցությամբ, եւ այն անմիջապես գործի անցավ։

Նոր կառավարության առաջին հոգսը չէր գնալով խորացող սուր տնտեսական ճգնաժամի հաղթահարումը, ոչ էլ ծայրահեղ հանցավորությունը, որի զոհերը բազմապատկվում են։

Կառավարությունը, այսինքն՝ առաջին կուսակցության առաջնորդը, ազատորեն ընտրելով իր ենթականերին՝ անցյալից հայտնի իրենց անկարողությամբ ու ամբարտավանությամբ, շտապեց գաղտագողի նշանակել որքան հնարավոր է շատ մարդկանց կայծակնային ընթացակարգերով՝ ավելացնելով եւս անգործ վարձատրվողներ ծառայողական կառավարության նշանակած տասնյակ հազարավորների վրա։ Թող լավ լինեն փոխառված փողերն ու վաշխառուները, որ պարապները աշխատավարձ ստանան։

Բացառության կարգով արդարադատության նախարարությունը ստանձնեց համեստ մարդ՝ Կուվելիսի ընտրությունը, մինչդեռ հասարակական կարգի նախարարությունում (“քաղաքացու պաշտպանության”) տեղավորվեց արդարադատության նախկին ձախողված նախարարներից մեկը։

Հետեւաբար կարող ենք ասել, որ ունենք “նույն հինը” կառավարություն։ Այն բաղկացած է մարդկանցից, որոնք վստահություն չեն ներշնչում։ Իհարկե, վստահություն չեն ներշնչում նաեւ ծայրահեղականները, որոնք անցան ընդդիմություն՝ թե մեծ, թե փոքր։

Այդուհանդերձ կարող ենք հուսալ ոչ միայն որովհետեւ հույսը վերջինն է մեռնում, այլեւ որովհետեւ այլեւս ավելի շատ կորցնելու բան չունենք։

Արդեն գործազուրկները շատ են գերազանցել մեկ միլիոնը, ներխուժող մուսուլմանները հաշվվում են միլիոններով եւ չեն նվազում, հանցագործ խմբերի պատճառած մահերը ինքնասպանությունների հետ դարձել են առօրյա, հարկերը ոչնչացնում են մնացած ունեցվածքը՝ բացառությամբ ժամանակակից սեւ շուկայի մարդկանց, որոնք ինչպես ուտիճները չեն վերանում (հիմա ոսկի են հավաքում, որ իրենց պատանքներին ծանրություն տան), եւ ուժգնանում են տեղից ու ժամանակից դուրս անողոք “քաղաքական գործիչների” շատախոսությունները։

Հույսը հենում ենք մի քանի աղոտ լույսի շողերի վրա, որոնք դուրս են պրծնում մռայլ խավարից։ Այդ շողերը կարող են դառնալ լուսավոր հեղեղ, գուցե կրակի հեղեղ։

Կարող ենք խոսել հույսի մասին թեկուզ միայն լսելով, որ թույլ տեսողությամբ վարչապետը իր շրջանի աշխատավարձերը 30%-ով կրճատեց։ Սա լավ սկիզբ է։ Դա պետք է ընդունենք։ Բավական է, որ շարունակություն ունենա։ Այդ պատճառով հուսում ենք եւ հետեւում։

Էմմանուիլ Պապադակիս