Αρχειακό σημείωμα: Το κείμενο προέρχεται από το παλιό αρχείο των Νομικών Επιλέκτων και διατηρείται με επιμέλεια για ιστορική και ενημερωτική ανάγνωση.

Τινά πρωτοθυμηθώ.Ολη η Αθήνα είχε περάσει από την Αίγλη ή τον Παπασπύρου στο Σύνταγμα για να φάει πάστα Νουγκαντίνα ή Σεράνο.Τώρα χρειαζόμαστε μία μέρα ν αποφασίσουμε που θα πάμε, μία ώρα να διαβάσουμε τον κατάλογο με τίς ποικιλίες και μία ώρα ν αποφασίσουμε τι θα φάμε. Δεν υπήρχε σπίτι χωρίς μία τεράστια, για τα σημερινά δεδομένα, κούκλα στολισμένη στη κρεβάτοκάμαρα ή πρώτη θέση στον καναπέ.Η δική μου θυμάμαι ήταν μελαχρινή με ροζ φόρεμα.
Όταν πηγαίναμε επίσκεψη αγοράζαμε μπισκότα Παπαδοπούλου σε τσίγκινο κουτί,πρωτοποριακό για κείνη την εποχή. Σήμερα το χρησιμοποιώ για τα ραπτικά μου. Για τους μη πότες αγοράζαμε πορτοκαλάδα,βυσινάδα ή λεμονάδα ΗΒΗ. Αραιωμένες με δροσερό νεράκι σ έβγαζε από δύσκολες καταστάσεις γρήγορα και οικονομικά.Τώρα τις βλέπουμε μόνο σε κάποιο κομοδίνο νοσοκομείου.
Τα "τάκα-τάκα" τα θυμάστε; Δυό ξήλινα μπαλάκια δεμένα σ ένα χοντρό σκοινί (σαν 20ποντο μπεγλέρι).Δεν αφήναμε άνθρωπο σε ησυχία.Μέχρι που το απαγόρεψαν και μας κυνηγούσε η αστυνομία.
Από ομαδικά παιχνίδια άλλο τίποτα. ΠΕΝΤΟΒΟΛΑ,συνήθως το παίζαμε στη θάλασσα ή το μεσημέρι που ήταν ώρα κοινής ησυχίας.ΞΗΛΙΚΙ,αντρικό παιχνίδι αλλά αν ήσουν αγοροκόριτσο γινόταν κάποια εξαίρεση.ΣΚΑΤΟΥΛΑΚΙΑ,αρκούσαν μερικές πλακέ πέτρες η κομμάτια μάρμαρο , μία μπάλα και φτερά στα πόδια γιατί είχε πολύ τρέξιμο.ΤΣΙΓΚΑΚΙΑ,καπάκια από τα μπουκάλια της ΦΙΞ ή πορτοκαλάδας,λεμονάδας ΗΒΗ, και ελεύθερο κράσπεδο για να τα σπρώχνουμε.Και βέβαια το πασίγνωστο ΚΟΡΟΪΔΟ,τότε αρκούσαν 2-3 άτομα πάνω-κάτω κι ένας στη μέση να τρέχει πέρα δώθε να πιάσει την μπάλα. Σήμερα το παίζουμε αλλιώς.
300 μοιρασμένοι πάνω-κάτω και 10.000.000 να τρέχουμε πέρα δώθε χωρίς να ξέρουμε που πάμε και τί κάνουμε.