Արխիվային նշում. Այս տեքստը գալիս է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից և խնամքով պահպանվում է պատմական և տեղեկատվական ընթերցման համար։

Իր 1470/2009 որոշմամբ Գերագույն դատարանը, հակառակ Գերագույն դատարանի դատախազի հակառակ առաջարկին, գտավ, որ հնարավոր է յուրացնել նույնիսկ անվանական բաժնետոմսերը, որոնց նկատմամբ իրավունքը դրանց իրավատիրոջ համար չի կարող կորչել, եթե կորչեն վկայագրերը (այսինքն՝ անվանական բաժնետոմսերի ֆիզիկական փաստաթղթերը)։

Մասնավորապես, վերոնշյալ գերագույն դատական որոշմամբ ընդունվեց, որ մեղադրյալ հանձնակատարը, որպես փաստաբան, 17.11.1999 թ. գրավոր լիազորագրով դիմող բանկային ծառայողից, որը ներկայացնում էր բողոքող ընկերությանը, ստացել էր այդ լիազորագրում նշված Բանկ օֆ Գրիսի և Նեյշնլ Բենք օֆ Գրիսի կոնկրետ անվանական բաժնետոմսերը՝ իրացնելու համար, և հստակ պարտավորվել էր վերադարձնել դրանք, եթե մինչև 15.04.2000 թ. չիրացներ։

Մեղադրյալը նշված բաժնետոմսերը չիրացրեց և չյուրացրեց դրանց գինը, սակայն ուներ յուրացման նպատակ և յուրացրեց դրանց ֆիզիկական վկայագրերը, ուստի կազմավորվում է յուրացման հանցանքը, որի համար նա դատապարտվեց, և ոչ թե փաստաթղթերի հափշտակումը՝ Քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածով, անկախ նրանից, որ դրանք անվանական և ոչ թե անանուն բաժնետոմսեր էին, և դրանց փոխանցման ձևական ավարտի համար, բացի համաձայնությունից և վկայագրերի հանձնումից, պահանջվում է, ըստ 2190/1920 օրենքի 8b հոդվածի, գրանցում վերոնշյալ բանկային ընկերությունների հատուկ գրքում, և դատարանը կարիք չուներ հետազոտելու և մասնավորեցնելու, թե ինչ օրինական ձևով այդ անվանական բաժնետոմսերը ներառվեցին մեղադրյալի գույքի մեջ, քանի որ մեղադրյալը "կարող էր այդ բաժնետոմսերը ներառել իր գույքի մեջ, որովհետև ձեռքում ուներ դիմողի համապատասխան լիազորագիրը իրացման համար, և ներառումը հստակ ներկայացնում է որպես փաստ, ոչ թե որպես պարզ հնարավորություն" [որոշման 7-8-րդ էջեր]։

Զարմանք է հարուցում այս որոշման ընդունած դրույթը, ըստ որի՝ "նա կարող էր այդ բաժնետոմսերը ներառել իր գույքի մեջ, քանի որ ձեռքում ուներ համապատասխան լիազորագիր" արտահայտությունը չի նշանակում հնարավորություն, այլ նշանակում է (այն էլ՝ հստակ) փաստ։

Նաև առանձնակի զարմանք է հարուցում այն գնահատումը, որ 4,095,000 դրախմայի գումարը 2000 թվականի և այդ տարվա տնտեսական տվյալների համար առանձնապես մեծ արժեք ունեցող գումար է, մինչդեռ այդ ժամանակից մինչև այսօր հունական պետության դեմ տասնյակ կամ նույնիսկ հարյուրավոր միլիոն եվրոների յուրացումները պետք է դուրս մնան գնահատողական ցանկացած աստիճանակարգումից (ինչպես իրականում դուրս են մնում՝ հայտնի օրենքներով գործնական անպատժելիության հաստատմամբ՝ կարճ վաղեմության պատճառով, որոշակի անձանց յուրացումների, խարդախությունների, գողությունների և այլ ծանր հանցագործությունների համար, որոնք պատկանում են քաղաքական, ընտանեկան, սոցիալական և տնտեսական արտոնյալների որոշակի դասերին) [որոշման 5-րդ էջ]։

Այլ կերպ ասած, քննարկվող որոշմամբ անհիմն համարվեց մեղադրյալի պաշտպանության պնդումը, որը սակայն ընդունվել էր դատախազական առաջարկով, որ կոնկրետ բաժնետոմսերը անվանական էին և ոչ թե անանուն, և, հետևաբար, դրանց վկայագրի օրինական տիրապետումից բխող իրավունքը իրավաբանորեն և փաստացի չէր կարող ներառվել մեղադրյալի գույքի մեջ [որոշման 6-րդ էջ]։ Այսինքն՝ դատապարտված մեղադրյալը, նույնիսկ եթե ցանկանար, չէր կարող յուրացնել անվանական բաժնետոմսերը, հենց այն պատճառով, որ դրանք անվանական էին և ոչ թե անանուն։