Արխիվային նշում. Այս տեքստը գալիս է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից և խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Պիրեայի եռանդամ վարչական առաջին ատյանի դատարանի որոշում Պիրեայի Վարչական առաջին ատյանի դատարանի թիվ A 1660/10.04.2012 որոշմամբ Հունաստանի պետությունը, ինչպես օրինականորեն ներկայացվում է Պիրեայի Դ.Օ.Յ. Ֆ.Ա.Ե.-ի ղեկավարի կողմից, այդ որոշման հանձնման պահից վաթսուն (60) օրվա ժամկետում պարտավորվեց դատարանի 8-րդ բաժնի քարտուղարությանը փոխանցել ստացման անդորրագիրը կամ առգրավման արձանագրությունը, որը կազմվել էր որոշակի հարկային փաստաթղթի՝ իբր կեղծ հաշիվ-ապրանքագրի, ստացման համար։ Այնուհետև, ըստ որոշման, գործը կներկայացվեր նոր դատական նիստի, որը կսահմանվեր օրինական կարգով, և որին կծանուցվեին ներկայանալու բոլոր դատավարության կողմերը՝ բողոքաբեր անանուն ընկերությունը և Հունաստանի պետությունը [Պիրեայի եռանդամ վարչական առաջին ատյանի դատարանի որոշման 2-րդ թերթի 2-րդ էջից մինչև 3-րդ թերթի 1-ին էջ]։ Այս որոշումը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ վերաբերում է 1992 թվականի գործի և դրա առարկան է անանուն ընկերության բողոքի քննումը Հունաստանի պետության դեմ, որը ներկայացվում է Պիրեայի Դ.Օ.Յ. Ֆ.Ա.Ե.-ի կողմից, Պիրեայի Դ.Օ.Յ. Ֆ.Ա.Ե.-ի ղեկավարի թիվ 211/25.02.2004 որոշման չեղարկման համար։ Այդ որոշմամբ բողոք ներկայացրած ընկերության դեմ նշանակվել էր Կ.Բ.Ս. տուգանք, որի վերացումը նախատեսում է այսպես կոչված “մեմորանդումը” կամ memorandum, որպեսզի հունական տնտեսությունը շարժվի, 32.709,32 € կամ 11.145.700 դրախմա գումարի չափով։ Հունաստանի պետությունը չներկայացավ դատավարությանը, որից հետո կայացվեց որոշումը, և, չնայած պետության անարդարացված բացակայությամբ դատվելուն, դատարանը գտավ, որ պետք է հետաձգի գործը, թեև այն վերաբերում էր քսան տարի առաջ նշանակված տուգանքի։ Գործի հետաձգումը և դատական կախվածության ու անորոշության ևս մի քանի տարով երկարացումը փորձ արվեց արդարացնել հետաձգող որոշման պատճառաբանությամբ, որը ներկայացվում է ստորև։ Վարչական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ հոդվածում, որը վավերացվել է 2717/1999 օրենքի առաջին հոդվածով (ՖԵԿ A΄ 97), սահմանվում է, որ “դատարանը հոգ է տանում դատավարության առաջընթացի մասին։ Այդ նպատակով այն կարգադրում է կատարել ցանկացած անհրաժեշտ դատավարական գործողություն և ձեռնարկում է իր գնահատմամբ նպատակահարմար բոլոր միջոցները ճշմարտությունը պարզելու և որոշումն ավելի արագ կայացնելու համար”։ 129-րդ հոդվածում սահմանվում է, որ “պետությունը և հանրային իրավունքի իրավաբանական անձը, որոնց կատարվում են նախորդ հոդվածով նախատեսված հանձնումները, պարտավոր են դատարանին ուղարկել 149-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական գործը՝ վեճի վերաբերյալ կարծիքների մանրամասն զեկույցով և, մասնավորապես, ներկայացված իրավական և փաստական պնդումների վերաբերյալ։ Զեկույցը նախորդ պարբերությամբ նախատեսված վարչական գործի հետ միասին դատարանին է փոխանցվում դատական նիստից առնվազն քսան օր առաջ։ Եթե այս ժամկետը չի պահպանվում, նիստի հետաձգումը պարտադիր է, եթե դա խնդրում է իրավական պաշտպանության միջոցը ներկայացրած կամ միջամտություն իրականացրած անձը։ Վարչական գործը, որը վարչակազմը պարտավոր է դատարանին փոխանցել 129-րդ հոդվածի համաձայն, բաղկացած է վիճարկվող գործին վերաբերող նյութերից”։ 151-րդ հոդվածում նախատեսվում է, որ “դատարանը իր որոշմամբ կարող է, եթե անհրաժեշտ համարի, կողմի դիմումի հիման վրա կամ նաև իր նախաձեռնությամբ, կարգադրել ապացույցների լրացում իր գնահատմամբ համապատասխան ցանկացած ապացուցողական միջոցով”։ 155-րդ հոդվածում նշվում է, որ “դատարանը իր որոշմամբ կարող է ցանկացած հանրային, համայնքային կամ քաղաքային մարմնից, ինչպես նաև ցանկացած իրավաբանական կամ ֆիզիկական անձից պահանջել գործը պարզելու համար օգտակար տեղեկություններ և տվյալներ։ Բոլոր նրանք պարտավոր են դատարանին տրամադրել իրենցից պահանջված տեղեկություններն ու տվյալները որոշմամբ սահմանված ժամկետում։ Չկատարելու դեպքում համապատասխանաբար կիրառվում են 42-րդ հոդվածի դրույթները”։ Վերոնշյալ դրույթներից, ըստ որոշման, հետևում է, որ դատարանը հոգ է տանում դատավարության առաջընթացի մասին և այդ նպատակով կարգադրում է ցանկացած անհրաժեշտ դատավարական գործողություն՝ իր որոշմամբ կարողանալով հանրային մարմնից պահանջել գործը պարզելու համար օգտակար տվյալներ։ Տվյալ դեպքում դատական գործի նյութերից և հատկապես Պիրեայի Դ.Օ.Յ. Ֆ.Ա.Ե.-ի ծառայող Իրինի Մարիցիդիի 20.02.2004 թ. ստուգման զեկույցից պարզվում է, որ Աթենքի ապրանքների շրջանառության վերահսկման ծառայությունը (YP.E.D.A.) բողոքաբեր անանուն ընկերությունից ստացել է թիվ 110/17.12.1992 T.P. – D.A. փաստաթուղթը, որը թողարկվել է A. M.-ի կողմից, 5.572.850 դրախմա արժեքով, գումարած ԱԱՀ՝ 1.003.113 դրախմա։ Արդեն քննվող բողոքով, ինչպես այն զարգացվել է 14.02.2012 թ. օրինականորեն ներկայացված հուշագրում, բողոքաբերը ձգտում է վիճարկվող ակտի չեղարկմանը՝ պնդելով, ի թիվս այլոց, որ վերոնշյալ փաստաթղթի ստացման ժամանակ չի կազմվել առգրավման արձանագրություն և չի կազմվել նաև, ըստ բողոքաբերի ոչ օրինական, ստացման անդորրագիր։ Այս տվյալների պայմաններում դատարանը, հաշվի առնելով, որ թեև պատասխանող Հունաստանի պետությունը, ինչպես օրինականորեն ներկայացվում է Պիրեայի Դ.Օ.Յ. Ֆ.Ա.Ե.-ի տնօրենի կողմից, դատարանին փոխանցել է գործի թիվ 2220/11.10.2004 վարչական գործը՝ իր կարծիքների համապատասխան զեկույցով, վերջինիս մեջ բացակայում է վերոնշյալ փաստաթղթի ստացման համար կազմված ստացման անդորրագիրը կամ առգրավման արձանագրությունը, որը անհրաժեշտ փաստաթուղթ է բողոքի վերոնշյալ հիմքի հիմնավորվածությունը գնահատելու համար, անհրաժեշտ համարեց հետաձգել գործի ըստ էության վերջնական որոշման կայացումը և կարգադրել ապացույցների լրացում Վարչական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ և 155-րդ հոդվածների համաձայն։ Այս որոշումից հետևում է, որ վարչական առաջին ատյանի դատարանը անտեսեց (ա) վարչական վեճի քսանամյա դատական կախվածությունը, (բ) այն փաստը, որ Հունաստանի պետությունը չհետաքրքրվեց առաջին ատյանի դատարան ներկայանալով և անանուն ընկերության ու բողոքի դեմ իր տեսակետները պաշտպանելով, ինչի հետևանքով դատվեց բացակայությամբ՝ նախապես ընդունելով տուգանքի նշանակման ակտի չեղարկումը, և (գ) այն փաստը, որ դատարանի քարտուղարությունում առկա էր այս գործի ամբողջական վարչական գործը։ Նաև որոշմամբ խախտվեց Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթը (Մ.Ի.Ե.Կ.), որը սահմանադրական ուժ ունեցող ներքին հունական իրավունք է, և որի համաձայն դատավարությունները պետք է ավարտվեն ողջամիտ ժամկետում։ Քսան տարվա անցումը, որի ընթացքում դատավարությունը շարունակում է մնալ կախված, չի համատեղվում ոչ ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի դրույթի, ոչ էլ Իրավական պետության և բարոյականության սկզբունքների հետ, որոնք, իբր, ամրագրված են Սահմանադրությամբ և Եվրոպական միության հիմնարար իրավունքների խարտիայով (ԽՀԻԵՄ)։ Իսկ որոշման կայացման հետաձգումը հավասարեցվում է վարչական առաջին ատյանի դատարանի կողմից արդարադատության մերժմանը։ Նշենք, որ անանուն ընկերության դեմ տուգանքի նշանակման ակտը նախկինում չեղարկվել էր վարչական դատարանների ավելի վաղ անբեկանելի որոշմամբ՝ տարիներ տևած դատական պայքարներից հետո, և չեղարկումից հետո հրապարակվել էր վերոնշյալ նոր տուգանքի ակտը, որը ընկերությունը ժամանակին վիճարկել էր բողոքով։ Վարչակազմի նոր ակտով կրկնվեցին բոլոր այն բաները, որոնք ներառված էին չեղարկված ակտում, որովհետև անզիջում պետական իշխանությունը չի ցանկանում ենթարկվել օրենքներին և չի հարգում Իրավական պետության սկզբունքները, ոչ էլ հիմնարար անհատական, սոցիալական և քաղաքական իրավունքները, այլ գործում է կամայականորեն և ճնշում քաղաքացիներին իր անբավարար մարմինների միջոցով, որոնք չարաշահում են իրենց իշխանությունը՝ ներշնչված լինելով ամբողջատիրական, հակաժողովրդավարական և միջնադարյան պատկերացումներով։ Կարևոր է նաև այն փաստը, որ քրեական դատարանների անբեկանելի որոշմամբ՝ Պիրեայի զանցանքների դատարանի և քրեական վերաքննիչ դատարանի, նույն հարցով արդարացվել էր անանուն ընկերության գլխավոր տնօրենը, քանի որ դատվեց, որ ընկերությունը չէր ստացել կեղծ հարկային փաստաթուղթ, այլ իրական։ Այս ապօրինի և չարաշահող ձևով են Հունաստանի դատական իշխանության կողմից վերաբերվում մեր երկրում ըստ էության անպաշտպան քաղաքացիներին և ուժեղ ձեռնարկություններին, մինչև նրանք ոչնչացվեն և վերջնականապես դադարեցնեն իրենց գործունեությունը կամ տեղափոխվեն այլ երկիր, որը հարգում է քաղաքացիներին և ընդհանուր առմամբ տնտեսական գործունեություն ծավալողներին։