Արխիվային նշում. Այս տեքստը վերցված է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից և խնամքով պահպանվում է պատմական և տեղեկատվական ընթերցման համար։

Ահա արդեն 11 տարի է՝ բանտում անընդհատ զառանցում եմ։
Շատ անգամ կոմայի մեջ եմ, բայց ապրում եմ։
Բանտի բժիշկները ոչինչ չեն գտնում ինձ մոտ, և դա բնական է, որովհետև, նախ, ինձ չորս հոգով չեն տանում, և երկրորդ՝ աչքերս բաց են։
Զառանցում եմ, որովհետև միտքը միշտ զառանցական է, նույնիսկ եթե այդպես չի անվանվում. առնվազն իրավունք ունեմ ասել ինչ ուզում եմ, բարեբախտաբար։
Ոչ մտադրությունը, ոչ էլ, իհարկե, ընդհանրապես միտքը չի կարող “քրեականացվել”։
Զառանցում եմ, որովհետև հիշում եմ։ Հիշում եմ և սարսռում։
Զառանցում եմ, որովհետև փորձում եմ չափել դատական զարգացումների և ընդհանրապես վիճակը։
Զառանցում եմ ոստիկանության և դատական համակարգի մասին, որը մոլեգնում է վհուկների որսի մեջ։
Անհեթեթ մեղադրանքների խառնուրդ՝ հեռավոր նպատակների հասնելու համար, առանց բացատրության նշույլի և ամբողջովին անթաքույց։
Զառանցում եմ, որովհետև տասնմեկ տարի ինձ քարշ են տալիս Արեոս Պագոսից դեպի վերաքննիչ դատարան և հակառակը։
Զառանցում եմ, որովհետև հաղթել եմ Եվրոպական դատարանում և արդարացվել եմ, և նրանք էլ են զառանցում, դրա համար էլ վրեժ են լուծում։
Զառանցում եմ, որովհետև երկուսուկես տարի իրավունք ունեմ կանոնավոր արձակուրդի, և այն մերժում են առանց պատճառի։
Գործնականում օրենքներն են զառանցում։
Դրանք տատանվում են պատժի և դաստիարակչական միջոցների միջև՝ կախված այն բանից, թե ինչպես է զառանցում արդարադատությունը և ինչպես է ընկալում յուրաքանչյուր կասկածյալի այնպես, ինչպես իրեն հարմար է՝ Անմեղին մեղավոր, իսկ մեղավորին՝ անմեղ։
Նրանց հաջողվեց ինձ կործանել և հասցնել զառանցանքի։
Իրականում արձանագրվեցին իմ հոգեբանական խանգարումներն ու տատանումները, որոնցով ես անցա մահվան կողքով՝ չիմանալով, թե արդյոք այն վերջնականապես հեռացել է, և ես քննադատեցի սոցիալական համակարգն ու դատական անկումը, որը քիչ էր մնում ինձ արժենար իմ ինքնակործանումը։
Ես ոչ խաղացի, ոչ ռիսկի դիմեցի, և այնուամենայնիվ պարտվեցի, չնայած իմ հոգեբանական անկայունությունը տատանումներով է անցնում։
Բարեբախտաբար հաղթեց գոյատևման բնազդը՝ քաջություն առնելով այն չափից, որով Եվրոպական դատարանը ինձ արդարացնում է, դարձնելով ինձ անտեսանելի “հերոս”, որ հավանաբար կրկին կգոյություն ունենամ որպես “ազատ մարդ”։
Ես “կյանքի” և “մահվան” հաղթողն եմ։ Դա ինձ “լուզեր” չի դարձնում։
Մարդկային կատակերգությո՞ւն։ Հավանաբար։
Չզարմանանք, թե ինչու բոլոր կաթնասուններից միայն մարդն է ծնվելուն պես լաց լինում։
Աղտոտված մարդկային միջավայրին հանկարծակի բախվելու՞ց։ Չէ՜!!! Ավելի շուտ այն պատճառով, որ առաջին իսկ պահից սկսվում է այս հուսահատ պայքարը այն “անարդարության” դեմ, որ կարող է կրել Մարդը, շարունակ սիրախաղ անելով մահվան հետ և շարունակ մեռնելով...

Վասիլիս Կանակիս

Վ. Կ.-ն շարունակ դատվում էր 2001 թվականի փետրվարից մինչև 2011 թվականը՝ 21-րդ դարի ամբողջ առաջին տասնամյակի ընթացքում, մեր ազգային դատարանների կողմից, և վերոնշյալ էսսեն ամփոփում է նրա կրածը։
Նա արդարացվեց թմրամիջոցների մասին օրենքի խախտման գրեթե բոլոր մեղադրանքներով և վերջում, նույն դատավարության շրջանակում, դատապարտվեց ցմահ ազատազրկման այդ օրենքի խախտման համար։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (ՄԻԵԴ), որին դիմել էր Վ. Կ.-ն, վճռեց, որ նրա դատավարությունը արդար չի եղել, որովհետև այն տևել է անհիմն երկար ժամանակ, և դատապարտեց Հունաստանին նրան փոխհատուցում վճարել։
Արեոս Պագոսը, ՄԻԵԴ-ի վճռի հրապարակումից հետո, որոշեց, որ երբ քեզ շարունակ դատում են ամբողջ տասնամյակ և ավելին, քո դատավարությունը բացարձակապես արդար է, և ցմահ դատապարտման նոր քննություն չի արդարացվում, քանի որ այն ճիշտ է, համաչափ արարքին և անխոցելի [nomika epilekta: “Արեոս Պագոսը մերժեց դատապարտյալի դիմումը”]։
Հետևաբար Վ. Կ.-ն հույս ունի արդարացման մյուս կյանքում, և մինչ այդ մենք անտարբեր կլսենք նրա հուսահատության ճիչը բանտից, որտեղ, մեր միջնադարյան համակարգի համաձայն, նա ուղղվում և բարելավվում է ուրիշների հետ միասին...