Արխիվային նշում. Այս տեքստը գալիս է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից եւ խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Աթենքի հաշտարար դատարանի թիվ 54/02/2011 որոշմամբ մերժվեց դիմումը, որով դիմողը հայտնել էր, որ չունի առեւտրային կարգավիճակ եւ, այդ պատճառով, զուրկ է սնանկության կարողությունից, ինչպես նաեւ առանց խարդախության հայտնվել է իր դիմումում նշված պարտատերերի նկատմամբ ժամկետանց պարտքերի մշտական վճարման անկարողության մեջ։ Այդ դիմումով պահանջվել էր պարտքերի դատական կարգավորում, որպեսզի դիմողը ազատվի դրանցից, եւ նրա հիմնական բնակարանը բացառվի լուծարումից։ Հաշտարար դատարանի որոշման համաձայն, 3869/2010 օրենքի 1-ին հոդվածի 1-ին պարբերության հիման վրա ֆիզիկական անձինք, որոնք չունեն սնանկության կարողություն, այսինքն առեւտրականներ չեն, եւ առանց խարդախության հայտնվել են իրենց ժամկետանց պարտքերի մշտական վճարման անկարողության մեջ (պարտապաններ), իրավունք ունեն իրավասու դատարան ներկայացնելու 4-րդ հոդվածի 1-ին պարբերությամբ նախատեսված դիմումը՝ իրենց պարտքերի կարգավորման եւ ազատման համար։ Այս դրույթի իմաստով պարտապանի սնանկության կարողության բացակայությունը էական պայման է 3869/2010 օրենքի դրույթներին ենթարկվելու հնարավորության համար։ Սնանկության կարողություն ունեն այն անձինք, որոնք առեւտրային կարգավիճակ են ձեռք բերել սուբյեկտիվ (էական) համակարգով՝ Առեւտրային օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն, եթե նրանք սովորաբար եւ որպես մասնագիտություն կատարում են առեւտրային գործողություններ։ Առեւտրային կարգավիճակի ձեռքբերումը չի բացառվում այն հանգամանքով, որ առեւտրային գործողություններին զուգահեռ անձը զբաղվում է նաեւ այլ (ոչ առեւտրային) մասնագիտությամբ կամ ունի այլ որակ։ Սույն դեպքում գնահատվեց, որ դիմողի կողմից որպես երաշխավոր սահմանափակ ընկերակցության վարկային պայմանագրերի (բանկային վարկերի) ստորագրումը, քանի որ կատարվել էր սովորաբար եւ շահույթի նպատակով, նրան տվեց առեւտրային կարգավիճակ, որի պատճառով նրա բոլոր գործարքները ենթադրվում են կատարված այդ առեւտրի օգտին (Առեւտրային դատարանների իրավասության մասին հրամանագրի 8-րդ հոդվածի 2-րդ պարբերության հիման վրա)։ Ուստի դիմողը՝ թոշակի անցած բանկային աշխատակից, ունի սնանկության կարողություն եւ չի վկայակոչել իր առեւտրային կարգավիճակի որեւէ ձեւով կորուստը։ Հետեւաբար, հաշվի առնելով ապացուցված փաստական հանգամանքները, պարտատիրոջ համապատասխան պնդումը պետք է ընդունվի որպես ըստ էության հիմնավոր, իսկ քննվող դիմումը պետք է մերժվի, քանի որ դիմողի անձում սնանկության կարողության բացակայության էական պայմանը չի առկա։