Αρχειακό σημείωμα: Το κείμενο προέρχεται από το παλιό αρχείο των Νομικών Επιλέκτων και διατηρείται με επιμέλεια για ιστορική και ενημερωτική ανάγνωση.

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με δηλώσεις των εκπροσώπων της, αγωνίζεται για ν’ αντιμετωπίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας και συγκρούεται καθημερινά με όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, προσπαθώντας αυτή μεν να πείσει πως ακολουθεί σωστή πολιτική, κυρίως στον τομέα της φορολόγησης, οι δε αντιπολιτευόμενοι να δείξουν ότι θα έπρεπε να ακολουθηθεί διαφορετική πολιτική, με φορολογικές ελαφρύνσεις και με επιβάρυνση εκείνων των άγνωστων που διαθέτουν οικονομική δύναμη.

Η σύγκρουση των πολιτικών δυνάμεων και οι έριδες είναι αδιάκοπες και μεταδίδονται από τα ΜΜΕ που χρωματίζουν τις διάφορες πολιτικές δηλώσεις με χρώματα άλλοτε φωτεινά και άλλοτε σκούρα, ανάλογα με το πόσο θέλουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, θεατών ή ακροατών, συνήθως καταστροφολογώντας και υπερβάλλοντας. Στα κανάλια των τηλεοράσεων εμφανίζονται ενδεείς, διαμαρτυρόμενοι για τα χρήματα που έχασαν από τη φορολογία, για τη μείωση της σύνταξής τους, για τον χρόνο που πρέπει να εργάζονται μέχρι τα βαθειά γεράματα για να ενταχθούν στις στρατιές των συνταξιούχων, για την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για την ακρίβεια των ειδών πρώτης ανάγκης, για τις ελλείψεις στις συγκοινωνίες, για το εκπαιδευτικό σύστημα που δεν παρέχει άκοπα τα απολυτήρια και τα πτυχία, για την έλλειψη αποχετεύσεων, για τιςχωματερές, για τα αυθαίρετα που δεν νομιμοποιούνται άμεσα, για τη θητεία στον στρατό που δεν καταργήθηκε ακόμα, για τους μισθούς πείνας, για την εκκλησία της οποίας δεν δημεύτηκε η περιουσία και για μύρια άλλα ζητήματα και προβλήματα που ζητούν άμεση επίλυση από το κράτος. Συχνά εμφανίζονται στα ΜΜΕ εν ενεργεία και συνταξιούχοι τραπεζικοί, τέως γενικοί διευθυντές, πρόεδροι πιστωτικών ιδρυμάτων, ελληνικών και ξένων, εκπρόσωποι των εμπόρων, των βιοτεχνών, των βιομηχάνων και των εργαζομένων, που πάντοτε συνοδεύονται από τους επαγγελματίες του συνδικαλισμού, που αποτελεί θεσμό, καθεστώς και αυτοσκοπό καθώς και από καθηγητές ποικίλων ειδικοτήτων. Όλοι αυτοί έχουν κάτι να δηλώσουν. Κάτι να ανακοινώσουν. Κάτι να μας πουν και πάντοτε μας καθησυχάζουν, επειδή οι τράπεζές μας είναι ισχυρές χάρη στην πολιτική που ακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια υπέρ της εθνικής οικονομίας, με αυτοθυσία και επιδεξιότητα. Επίσης συχνά γίνονται δηλώσεις αρμόδιων και αναρμόδιων σχετικά με το ασφαλές τραπεζικό μας σύστημα, με την εγγύηση των καταθέσεων και με τις προσφορές των τραπεζών στην οικονομία και στην αποτροπή της οικονομικής κατάρρευσης. Η στήριξη της οικονομίας αποτελεί επίτευγμα των τραπεζών μας, που μεριμνούν υπέρ της καλής μας ζωής (και όχι μόνο για την επιβίωση) και για την προκοπή μας. Και όλα αυτά βρίσκονται στο προσκήνιο, ενώ στο παρασκήνιο συμβαίνουν εντελώς άλλα σημαντικά. Στο παρασκήνιο, πίσω από το σκηνικό που φτιάχνουν τα ΜΜΕ, επικρατεί ένας ακήρυχτος πόλεμος. Ένα πραγματικόσαφάρι με κυνηγούς τους τραπεζικούς και τους ακόλουθούς τους και με θηράματα τους οφειλέτες των τραπεζών. Αυτούς που χρωστούν από κάρτες, από δάνεια κεφαλαίου κινήσεως, από διακοποδάνεια, από στεγαστικά δάνεια, από δάνεια επισκευών, από δάνεια σπουδών, από δάνεια για θεραπεία από νόσο, από καταναλωτικά δάνεια και από δάνεια κάθε είδους, ονομασίας και αντικειμένου, ορισμένα από τα οποία, αν και έχουν εξοφληθεί κάμποσες φορές, εξακολουθούν να οφείλονται στις τράπεζες, λόγω των ιδιόρρυθμων συμβάσεων που υπέγραψαν οι οφειλέτες. Οι τράπεζές μας, χωρίς καμιά εξαίρεση, απαιτούν τα χρήματα που δάνεισαν, με τους τόκους, τα έξοδα και τις ποικίλες γριφώδεις επιβαρύνσεις, εξ αιτίας των οποίων το αρχικό κεφάλαιο γιγαντώνεται και για να πληρωθεί απαιτεί την εκποίηση όλων των επί της γης περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη καθώς και των εν τοις ουρανοίς, δηλαδή και των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δεν επαρκούν για να ικανοποιήσουν την τραπεζική βουλιμία. Οι τράπεζες – κυνηγοί χρησιμοποιούν στο σαφάρι τους κατά των οφειλετών - θηραμάτων, συνήθως των αδύναμων, ανοργάνωτων και πανικόβλητων “μη προνομιούχων” (όπως τους ονόμαζε ο γνωστός μακαρίτης του νεοελληνικού σοσιαλισμού), ειδικούς στο “σπάσιμο” νεύρων, που ανήκουν στις κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενες “εισπρακτικές εταιρείες”, επιφανείς δικηγόρους των οργανωμένων νομικών υπηρεσιών τους αλλά και του στενού περιβάλλοντος της διοίκησης των δικηγορικών συλλόγων, εξειδικευμένους στις σύγχρονες εκτελέσεις δικαστικούς επιμελητές (που έχουν αντικαταστήσει τους δήμιους), ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, που ενισχύει κάθε τραπεζική προσπάθεια αφαίρεσης και του τελευταίου περιουσιακού στοιχείου του οφειλέτη. Μέχρι πρόσφατα τα δικαστήρια όλων των βαθμών και δικαιοδοσιών αντιμετώπιζαν τις τράπεζες σαν ιερά καθιδρύματα (piae causae) και απένειμαν σε αυτές τον αντίστοιχο σεβασμό. Πάντοτε οι τράπεζες επικρατούσαν στις δικαστικές αντιδικίες. Μέχρι και σήμερα όποιος τολμήσει να θέσει “χείρα βέβηλη” επ’ αυτών τιμωρείται με ποινές αμετάτρεπτες, με κύρια την ισόβια κάθειρξη. Μερικές δικαστικές αποφάσεις, εξ αιτίας της κατακραυγής κατά των τραπεζών, άρχισαν δειλά – δειλά να δικαιώνουν κάποια από τα θηράματα – οφειλέτες. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως και η δικαστική εξουσία όπως όλες οι εξουσίες τάσσεται πάντα με τον ισχυρό και σπάνια στηρίζει τον αδύνατο, επειδή οφείλει να εφαρμόζει τους νόμους και ένας από αυτούς είναι ο νόμος του Δαρβίνου περί της φυσικής επιλογής: “Επικρατεί ο ισχυρότερος. Ο ανίσχυρος πεθαίνει και χάνεται”… Καθημερινά οι οφειλέτες των τραπεζών υφίστανται τις ακατάπαυστες, πιεστικές, παράνομες και αγενείς οχλήσεις των νομικών υπηρεσιών των τραπεζών και των παράσιτων που αποκαλούνται “εισπρακτικές εταιρείες”. Δεν σέβονται την εργασία των οφειλετών, τις ώρες ανάπαυσης, τις ιδιωτικές στιγμές, ούτε βέβαια τις καλοκαιρινές διακοπές. Ο οφειλέτης αποτελεί το θήραμα που πρέπει να εξοντωθεί για να του αφαιρεθεί η περιουσία του και αυτό το πετυχαίνουν οι κυνηγοί – τραπεζικοί και οι εισπράκτορες. Μπροστά στον φόβο του διασυρμού πολλοί εκποιούν τις κατοικίες τους σε τιμές εξευτελιστικές, για ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των τραπεζών, υποκύπτοντας στους εκβιασμούς και στις πιέσεις, αλλά και πάλι το δάνειο δεν εξοφλείται, ανανεώνεται, διατρέφεται, γιγαντώνεται και επεκτείνει στο άπειρο τη ζωή του, ενώ η ζωή του θηράματος – οφειλέτη γίνεται βίος αβίωτος. Όποιος θελήσει να εξοφλήσει το δάνειο προ της λήξης του, αντιμετωπίζει ανυπέρβλητες δυσκολίες αλλά και διασυρμούς. Του επιδίδονται προσκλήσεις και υφίσταται οχλήσεις και ταλαιπωρίες, επειδή οι τράπεζες έχουν συμφέρον να διαρκεί η σύμβαση δανείου για ν’ αποκομίζουν τα υπέρμετρα οφέλη. Συνεπώς, κάθε πληρωμή πριν να λήξει το δάνειο συνεπάγεται περιορισμό της τραπεζικής γιγαντιαίας κερδοφορίας, οπότε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και μέσα είναι τα εμπόδια, οι πιέσεις και οι οχλήσεις. Άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν οι εξειδικευμένοι υπάλληλοι –οι κυνηγοί και οι βαστάζοι– συνεργάτες στο σαφάρι. Η ανώνυμη εταιρεία “Τειρεσίας” στηρίζει το τραπεζικό σαφάρι. Στιγματίζει, φακελώνει, διασύρει, αδικεί και εξοντώνει. Οφειλέτης για τον “Τειρεσία” είναι όποιος έχει γραφτεί στη λίστα του και όχι όποιος οφείλει. Πολλοί εμφανίζονται από τον “Τειρεσία” σαν οφειλέτες ενώ δεν όφειλαν ή εξόφλησαν, επειδή η νομοθεσία μας έχει καταστήσει αυτήν την ανώνυμη εταιρεία ασύδοτη υπηρεσία φακελώματος των οικονομικών φρονημάτων. Η εξουσία της εταιρείας “Τειρεσίας” αναγνωρίζεται ως απόλυτη από όλα τα κρατικά όργανα. Όμως οργανώνεται αντίδραση στην ανεξέλεγκτη δράση και στο φακέλωμα που επιβάλλεται στους πολίτες. Η αντίδραση πρέπει να γίνει μαζική για να επικρατήσει το δίκαιο και η αληθινή οικονομική ελευθερία, που δεν έχουν σχέση με τα φακελώματα, τις καταπιέσεις, την ασυδοσία και τις αδικίες.