Արդարադատությունը ավելի լայն գաղափար է, քան դատարանի շենքը, դատավորի պաշտոնը կամ դատավարական ձևը։ Դատական իշխանությունը գոյություն ունի, որպեսզի պետությունը վեճերը լուծի ոչ ուժով, ոչ ազդեցությամբ, այլ օրենքով, ապացույցով և արդար դատողությամբ։

Դատարանների հեղինակությունը կախված է ոչ միայն լիազորություններից, այլ նաև վարքագծից։ Լեզուն, նիստի կարգը, կողմերի նկատմամբ հարգանքը, փաստաբանի խոսքը լսելու պատրաստակամությունը և վճռի հասկանալի պատճառաբանությունը նույնքան կարևոր են, որքան օրենքի կիրառումը։

Առաջնության, արարողակարգի կամ ներքին դասակարգման հարցերը երբեմն կարող են երկրորդական թվալ։ Սակայն դրանք դառնում են խնդրահարույց, եթե սկսում են ստվերել արդարադատության բուն նպատակը։ Դատարանը չի գործում պաշտոնական հեղինակության համար։ Պաշտոնական հեղինակությունը պետք է ծառայի դատական գործառույթին։

Դատավորը պետք է հիշի, որ իր իշխանությունը անձնական չէ։ Այն տրված է պետության կողմից և սահմանափակված է օրենքով։ Դատավորի արժանապատվությունը երևում է ոչ թե ուժի ցուցադրումից, այլ ինքնազսպումից, ուշադրությունից, իրավունքի նկատմամբ հարգանքից և անձնական կարծիքը իրավական դատողությունից բաժանելու կարողությունից։

Հասարակությանը պետք են դատարաններ, որոնց կարելի է վստահել։ Վստահությունը չի ստեղծվում հայտարարություններով։ Այն ստեղծվում է ժամանակին կայացված որոշումներով, պարզ պատճառաբանությամբ, հավասար վերաբերմունքով և ինստիտուցիոնալ համեստությամբ։ Երբ այդ չափը պահպանվում է, արդարադատությունը դառնում է իրական պաշտպանություն։

Այդ պատճառով դատական համակարգը պետք է ուշադիր լինի նույնիսկ արտաքին թվացող հարցերի նկատմամբ։ Ձևը հաճախ պաշտպանում է բովանդակությունը։ Եթե ձևը դառնում է ինքնահավան, քաղաքացին դատարանում այլևս չի տեսնում օրենքի պաշտպանին։