Արխիվային նշում. Այս տեքստը գալիս է Nomika Epilekta-ի հին արխիվից և խնամքով պահպանվում է պատմական ու տեղեկատվական ընթերցման համար։

Թմրամիջոցների հետ կապված հանցանքի համար արդարացումը չի բացառում նույն հանցանքի կազմակերպման համար դատապարտումը՝ Արիոս Պագոսի թիվ 1018/2011 որոշման համաձայն։ 2011 թվականի հունիսին հրապարակվեց Արիոս Պագոսի թիվ 1018/2011 որոշումը, որը զբաղվեց հետաքրքիր իրավական հարցերով, որոնք լուծվեցին մեղադրյալների դեմ՝ հիմնվելով կայուն դատական պրակտիկայի վրա, ըստ որի դատապարտող որոշման դեմ մեղադրյալի առարկությունները, բողոքներն ու միջնորդությունները մերժվում են այն առավել անբարենպաստ տարբերակներն ընդունելով, որոնք հնարավոր է պաշտպանել։ Որոշումը զբաղվեց բազմաթիվ կարևոր հարցերով և (հատուկ քրեական 1729/1987 օրենքի կիրառմամբ, ինչպես այն գործում է 2459/2006 օրենքով փոփոխվելուց հետո) տվեց լուծումներ, որոնցից որոշները ստորև ներկայացվում են համառոտ։ Մեկնաբանելով վերոնշյալ հատուկ քրեական օրենքի համապատասխան դրույթները՝ բարձրագույն դատարանն ընդունեց, որ (ա) թմրամիջոցների տարանցման հանցանքը, այսինքն՝ դրանց ցանկացած միջոցով տեղից տեղ տեղափոխումը, միջազգային հանցանք է, եթե տարանցումը կատարվում է շահույթով վերավաճառքի կամ որևէ ձևով երրորդ անձանց տրամադրելու համար։ Այն իրագործվում է նաև այն դեպքում, երբ այլ երկրների միջև տարանցման ընթացքում հունական տարածքը չի միջամտում։ Այն հետապնդվում և պատժվում է անկախ այն հանգամանքից, թե այդ արարքը պատժելի է նաև այն երկրների օրենքներով, որոնցով կատարվել է տարանցումը, (բ) 1729/1987 օրենքի 5-րդ հոդվածի § 1-ի գ կետով նախատեսված կազմակերպման, ֆինանսավորման և այլնի արարքը որպես անմիջական կատարող կատարում է նա, ով դիտավորությամբ կազմակերպում, ֆինանսավորում, ուղղորդում կամ որևէ կերպ վերահսկում է վերոնշյալ արարքներից որևէ մեկի (նույն հոդվածի ա-ից մինչև ժբ կետերով նշված) կատարումը կամ տալիս է համապատասխան ցուցումներ կամ հրամաններ։ Վերոնշյալ դրույթով նախապատրաստական և մասնակցային արարքները՝ դրդչությունը, պարզ և անմիջական օժանդակությունը, բարձրացվում են ամբողջական հանցանքի մակարդակի։ Կազմակերպման դեպքեր են բոլոր նախապատրաստական արարքները, ինչպիսիք են փոխադրամիջոցի գտնելը կամ տրամադրելը, անձնակազմի հավաքագրումը, երթուղու որոշումը, պետական մարմինների ստուգումներից խուսափելու խորհուրդների տրամադրումը և այլն։ Այս արարքի կատարողներին պատժելու համար (1729/1987 օրենքի 5-րդ հոդվածի ժգ կետ) այնուհետև պետք է իրականացվի ծրագիրը կամ առնվազն պետք է լինի 5-րդ հոդվածի այն արարքներից մեկի կատարման սկիզբը, որը կատարողը ղեկավարում, ֆինանսավորում կամ վերահսկում է, (գ) հատուկության սկզբունքը չի խախտվում անձի՝ մեկ երկրից մյուս երկիր արտահանձնման ժամանակ, երբ արտահանձնման որոշման եզրափակիչ մասում, այս դեպքում Փարիզի վերաքննիչ դատարանի, նշվում է, որ արտահանձնման խնդրանքի վերաբերյալ կայացվում է դրական որոշում նաև այն փաստերի համար, որոնք որակվել են որպես "արգելված թմրամիջոցի տեղափոխման և շրջանառության փորձ, այլոց հետ միասին, ոչ թմրամոլների կողմից, ինչպես նաև արգելված թմրամիջոցի տեղափոխման ֆինանսավորում, ղեկավարում և վերահսկում, այլոց հետ միասին, ոչ թմրամոլների կողմից", առանց օգտագործելու "կազմակերպում" և "տարանցում" բառերը, եթե արտահանձնված անձը դատապարտվում է տարանցման կազմակերպման համար, որովհետև հունական դատարանն իրավունք ունի ազատ և չկաշկանդված լրացնել և մեկնաբանել արտահանձնման վերաբերյալ օտարերկրյա որոշումը։ Մասնավորապես, Արիոս Պագոսն ընդունեց, որ «…Սակայն վերոնշյալ որոշման եզրափակիչ մասի թույլատրելի լրացմամբ՝ դրա պատճառաբանությունից հստակ բխում է, որ "տեղափոխում" բառի կողքին օգտագործվում է նաև "շրջանառություն" բառը, իսկ խոսվում է "թմրամիջոցների ապօրինի տեղափոխման նպատակով անձանց խմբի ղեկավարության և կազմակերպման" մասին։ Հետևաբար, և առանց այդ բառերին կպչելու, որոնց իմաստային բովանդակությունը օրենքում խիստ չի սահմանվում, պարզ է դառնում, որ արտահանձնումը կատարվել է (ի թիվս այլոց նաև) մեղադրյալի որոշ վարքագծի համար, որը որակվում է որպես որոշակի քանակությամբ թմրամիջոցի շրջանառության (կամ տեղափոխման կամ տարանցման՝ բառեր, որոնց վերաբերյալ վստահ չէ, թե ֆրանսերեն տեքստի թարգմանիչները հունարենում օգտագործել են առանձնակի ճշգրտությամբ) կազմակերպում, ուղղորդում և վերահսկում՝ մեկ վայրից մյուսը։ Հետևաբար, արտահանձնման ժամանակ հատուկության սկզբունքի խախտում չի բխում, և պաշտպանության կողմից պնդվող հակառակը անհիմն է…»։ Այս ընդունումներով Արիոս Պագոսը, ինչպես բացատրում է իր որոշմամբ, համապատասխանեց 13.12.1957 թվականի Արտահանձնման եվրոպական կոնվենցիայի 14 § 1 հոդվածին, որը վավերացվել է 4165/1961 օրենքով, "հատուկության կանոն" վերնագրով, և սահմանում է, որ "հանձնված անձը չի հետապնդվի, չի դատվի կամ չի պահվի պատժի կամ անվտանգության միջոցի կատարման համար, և չի ենթարկվի իր անձնական ազատության որևէ այլ սահմանափակման՝ հանձնումից առաջ կատարված որևէ արարքի համար, բացի այն արարքից, որի վրա հիմնված է արտահանձնումը"։ Հետևաբար, եթե արտահանձնման մասին որոշումը ճշգրտորեն չի նկարագրում այն արարքը, որի համար կատարվում է արտահանձնումը, հունական դատարանը կարող է լրացնել օտարերկրյա որոշումը և քննել գործը՝ որոշելով առանց որևէ սահմանափակման չնկարագրված արարքը, դատելով (և դատապարտելով) արտահանձնված մեղադրյալին, (դ) թեև մեղադրյալը ճանաչվել էր անմեղ թմրամիջոցի տարանցման փորձի արարքի համար, նա ճիշտ դատապարտվեց այն տարանցման փորձի կազմակերպման համար, որի մասով արդարացվել էր։ Այս տարբերակը հիմնավորելու համար Արիոս Պագոսի որոշմամբ ընդունվեց, որ «…մեղադրյալը ճանաչվել էր անմեղ վերոնշյալ թմրամիջոցի տարանցման փորձի արարքի համար, բայց (…) այդ արարքը նույնական չէ տարանցման կազմակերպման, ուղղորդման և վերահսկման արարքների հետ…», որովհետև «…այդ քանակի տարանցման կատարումը երրորդ անձանց կողմից սկսվել էր, որը չավարտվեց երրորդ տարանցողների կամքից անկախ պատճառներով…», (ե) եթե մեղադրանքը ճշգրտորեն նկարագրված չէ դատական կանչագրում, չի խախտվում Քրեական դատավարության օրենսգրքի 321§§1 հոդվածի դ կետը և 4-րդ պարբերությունը, որոնք պահանջում են մեղադրանքը նկարագրել հնարավոր ամբողջ մանրամասնությամբ (Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի հետ համակցությամբ), եթե կանչագրի մնացած բովանդակությունից (որտեղ նկարագրվում են մնացած արարքները, որոնց մասով մեղադրյալն արդարացվել է) բխում են լրացուցիչ տվյալներ, որոնք ամբողջացնում են մեղադրանքի թերի նկարագրությունը, (զ) Քրեական դատավարության օրենսգրքի 211-րդ հոդվածի ա կետը, որը սահմանում է, որ "գործընթացի անվավերության սպառնալիքով դատական նիստում որպես վկաներ չեն քննվում նրանք, ովքեր նույն գործով իրականացրել են դատախազական կամ քննչական պարտականություններ կամ քննչության քարտուղարի աշխատանք", մեկնաբանվում է նեղ, որովհետև այն ապացուցման միջոցի օգտագործման բացառություն է մտցնում՝ համադրելով մի կողմից մեղադրյալի շահը, որ որպես մեղադրանքի վկա իր դիմաց չունենա անձ, որը կարող էր ձեռք բերել նախապաշարում իր դեմ վերոնշյալ պարտականությունների իրականացման պատճառով, և մյուս կողմից քրեական դատավարության նպատակը, որն է ճշմարտության էական որոնումը։ Քննչական ծառայողները, որոնք կարծիքներ էին փոխանակել ամերիկացի գործընկերների հետ և այցելել էին կալանավորներին, որոնք կամավոր և առանց հարկադրանքի իրենց առջև պատմել էին այն, ինչ նախորդ ժամանակում ցուցմունք էին տվել օտարերկրյա իշխանությունների կողմից քննվելիս, չեն կատարել կոնկրետ քննչական գործողություն և չեն ստորագրել որևէ արձանագրություն, այլ պարզապես փոխանակել են գիտելիքներ, որոնք կարող էին օգտակար լինել գործի հետագա մշակման համար իրավասու դատախազական և դատական մարմինների կողմից։ Այս իմաստով է օգտագործվում "քննեցին" բառը 10.07.2001 թվականի փաստաթղթի կազմողի և թարգմանչի կողմից։ Հետևաբար, նրանք չեն կարող ընդգրկվել քննչական պարտականություններ իրականացրած ծառայողների կատեգորիայում և չեն համարվում անպիտան քրեական դատարանի առջև որպես վկաներ քննվելու համար։ Այսինքն՝ այդ վկաները օբյեկտիվ են։ Մյուս քննչական գործողությունները (ձայնագրությունների վերծանումներ, հեռախոսային խոսակցությունների գրանցում, քննչական փաստաթղթերի ստորագրում) այդ ծառայողներին չեն դարձնում նախապաշարված և անպիտան, որովհետև կամ նրանց արարքները չեն վերաբերում կոնկրետ քրեական գործին, կամ դրանք քննչական գործողություններ չեն, այլ վարչական, ծառայողական գործողություններ են, և (է) Քրեական դատավարության օրենսգրքի 224 § 2 հոդվածի համաձայն՝ որպես վկա քննվող անձը պարտավոր է անվանել իր տեղեկությունների աղբյուրը, հակառակ դեպքում նրա ցուցմունքը հաշվի չի առնվում։ Սակայն, նույն Արիոս Պագոսի որոշման համաձայն, "այդ դրույթը չի բացառում տվյալ վկայի ցուցմունքի համագնահատումը մյուս ապացուցման միջոցների հետ, նույնիսկ եթե նրանից պահանջվել է բացահայտել տեղեկատուին, և չի առաջացնում գործընթացի անվավերություն, որովհետև խախտման համար պատժամիջոց նախատեսված չէ (lex imperfecta), ուստի դրանից չի առաջանում բեկանման որևէ հիմք"։ Նույն որոշմամբ մերժվեցին նաև մեղադրյալների բոլոր մյուս առարկություններն ու բողոքները Աթենքի հինգանդամ վերաքննիչ դատարանի թիվ 3081/2008, 3159/2008 և 399/2009 դատապարտող որոշման դեմ։