Γράφει ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιάννης Πρετεντέρης: «Ακόμη δυσκολεύομαι να κατανοήσω την φασαρία με τον Γιωτόπουλο. Ποιοι είναι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές ενός ισοβίτη και βαριά καταδικασμένου εγκληματία; Για ποιον λόγο άραγε σκίζουν τα ρούχα τους; Και δεν εννοώ ότι δυσκολεύομαι να συμφωνήσω σε κάτι που δεν θα έκανα ποτέ. Αλλά έστω και απλώς να τους κατανοήσω» (Το Βήμα, 18.06.2026).

Η κόρη του δολοφονηθέντος Παύλου Μπακογιάννη, Αλεξία, αναφέρει: «Είναι πάρα πολύ δύσκολο για εμάς. Αυτό που έχει νόημα να θυμηθούμε είναι ότι κάθε απότομος θάνατος είναι ένα μεγάλο δυστύχημα, στην δική μας περίπτωση, όμως, δεν ήταν ατύχημα αλλά κάποιοι άνθρωποι μαζεύτηκαν κάποια μέρα και ο αρχηγός όλων αυτών ήταν ο Γιωτόπουλος που αποφάσισε σαν σκοτεινός θεός ότι αυτός ο αδελφός, αυτός ο πατέρας, αυτός ο γιος, αυτός ο φίλος, θα πεθάνει σήμερα χωρίς να τον ξέρει, χωρίς να έχει τίποτα μαζί του, χωρίς να έχει προσωπικό θέμα απλά θα πεθάνει για να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του» (Το Βήμα, 19.06.2026).

Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει αυτούς που υποστηρίζουν την τρομοκρατία; Οι τρομοκράτες είχαν και έχουν κάποιους κολαούζους. Και αυτοί είναι: κάποιοι αντεξουσιαστές, κάποιοι ρουβίκωνες, κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι και κάποια απολειφάδια της αριστεράς.

Όλο αυτό το κακό συναπάντημα χάιδευε ή/και χαϊδεύει τους τρομοκράτες. Ακόμη χειρότερο: δικαιολογούσε τις δολοφονίες τους. Σήμερα επιβεβαιώνει τις φιλοτρομοκρατικές του ευαισθησίες. Με άλλα λόγια, έχει ευαισθησία για τους δολοφόνους και αναισθησία για τα θύματα.

Αναρωτιέται κανείς για αυτό το κακό συναπάντημα: τί θα έκανε εάν έστω και ένας άνθρωπος δικός τους ήταν θύμα τρομοκρατίας; Αλήθεια, τί θα έκανε;

Οι τρομοκράτες-δολοφόνοι δολοφόνησαν 23 αθώους ανθρώπους. Η τιμωρία έπρεπε να είναι δίκαιη. Όταν τα είκοσι φορές ισόβια, εξισώνονται με 25 χρόνια κάθειρξη, αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια. Και δεν χρειάζεται να κοροϊδεύουμε τον λαό. Επομένως, η νομοθετική εξουσία οφείλει να επανορθώσει τις βλακείες της. Και να σταματήσει η διαστροφή των λέξεων. Επαναλαμβάνεται: όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια. Τα υπόλοιπα είναι καραγκιοζιλίκια.

Αυτά τα άθλια υποκείμενα δολοφόνησαν ανθρώπους. Τους στέρησαν την ζωή. Όλοι τους βρίσκονται στο χώμα. Και οι περισσότεροι δολοφόνοι τους βρίσκονται εκτός φυλακής, και καλοπερνάνε.

Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι δικαιοσύνη. Δεν είναι ανθρωπισμός. Αυτό είναι κόλαφος για τους άμυαλους νομοθέτες που εξίσωσαν τα ισόβια, με τα 25 χρόνια κάθειρξη (φυλακή). Είναι ντροπή και κατάντια για τους νομοθέτες αυτού του νόμου. Είναι προσβολή όλων των νεκρών θυμάτων, που δεν μπορούν να μιλήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Μια πολιτεία που «χαϊδεύει» τους δολοφόνους και αγνοεί τα θύματα είναι να την λυπάσαι. Είναι κοινωνία της παρακμής. Ευτυχώς, που υπάρχουν- αν υπάρχουν- οι συγγενείς των θυμάτων και φροντίζουν για την δικαίωση των νεκρών τους. Τουλάχιστον, για την μνήμη τους.

Το κακό συναπάντημα ζητά την αποφυλάκιση του καθοδηγητή Γιωτόπουλου. Ζητά επιείκεια από την δικαιοσύνη. Και αδιαφορεί για τα θύματα της τρομοκρατίας! Αλήθεια, πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ενδιαφέρονται για ένα δολοφόνο και να αδιαφορούν για τα θύματα; Υπάρχει πλήρης ιδεολογική και νοητική τύφλωση; Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο στο μυαλό και στην ψυχή αυτών που δικαιολογούν τις δολοφονίες των τρομοκρατών; Μήπως και εγώ δικαιούμαι να δολοφονήσω τους δολοφόνους;

Επιείκεια για έναν αμετανόητο; Με ποια λογική; Όταν ο αμετανόητος, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορεί να ξαναρχίσει το δολοφονικό έργο του;

Επί πλέον, πώς δικαιολογούνται οι πορείες υπέρ του δολοφόνου Κουφοντίνα; Τί μυαλό και ψυχή έχουν αυτοί που ανεμίζουν το πανώ: «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη»; Ο θαυμασμός και η ταύτιση με δολοφόνους ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα.

Βεβαίως, η δημοκρατία δεν εκδικείται. Και αυτό είναι το μεγαλείο της. Να το βλέπουν οι εχθροί της δημοκρατίας. Δηλαδή, οι τρομοκράτες και όσοι τους υποστηρίζουν. Η δημοκρατία δεν εκδικείται, αλλά προστατεύεται από τους εχθρούς της. Και προστατεύει τους πολίτες. Επί πλέον, η δημοκρατία οφείλει να είναι δίκαιη. Και όχι να «χαϊδεύει» τους δολοφόνους.