Αρχειακό σημείωμα: Το κείμενο προέρχεται από το παλιό αρχείο των Νομικών Επιλέκτων και διατηρείται με επιμέλεια για ιστορική και ενημερωτική ανάγνωση.

Διαβάζοντας το άρθρο σας με κάνατε να αναπολήσω τα άπειρα χρόνια που έζησα και δούλεψα και εγώ δίπλα σε μεγάλα ονόματα σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις.
Πράγματι πόσο εύκολο είναι να κριτικάρεις και να ρίχνεις ευθύνες σ’ ένα τρίτο άτομο και δη έναν υπάλληλο και πόσο δύσκολο είναι να έρχεσαι στη θέση του να προσπαθείς να κατανοήσεις τις ανάγκες του;
Τόλμησε λοιπόν να ζητήσει το επίδομα αδείας του για να φύγει διακοπές; Πώς είναι δυνατόν!!! Υπήρξα στον επαγγελματικό στίβο πάνω από 38 χρόνια, πήρα πολλά και έδωσα άλλα τόσα, ευτυχώς όμως δεν πρόλαβα να ζήσω αυτή τη μεγάλη κρίση που μαστίζει σήμερα νέους αλλά και ανθρώπους κοντά στη σύνταξη. Ευτυχώς αν και πέρασα περιόδους με οικονομική κρίση δίπλα σε εργοδότες μπόρεσαν να με πληρώσουν – χωρίς ειρωνεία – έστω και καθυστερημένα. Ποτέ όμως δεν μου ανέφεραν τις όποιες δυσκολίες τους, γιατί γνώριζαν ότι ξέρω πως έφθασαν μέχρι εκεί όπως και εκείνοι γνώριζαν με τι δυσκολίες έφτασα και εγώ να αποκτήσω τα προσόντα που προσέφερα και να καλύπτω με τον τρόπο μου τις όποιες καθημερινές ανάγκες του γραφείου γιατί αν και ο ελεύθερος χρόνος μας εν ώρα εργασίας ήταν ελάχιστος για να μην πω μηδενικός σε δύσκολες ώρες ο εργοδότης έβρισκε την ώρα για ενημέρωση.

Μα τι άλλο μπορεί να περιμένει ένας υπάλληλος από τον εργοδότη. Το μισθό του και ότι του αναλογεί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει αξιοπρεπώς στα έξοδα του. Οι διακοπές είναι κάτι που το περιμένουμε όλοι για να ξεκουραστούμε και να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας – για τον εργοδότη και τον εαυτό μας – να γεμίσουμε δύναμη για τις μελλοντικές απαιτήσεις της ζωής.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια γνώρισα αρκετούς εργοδότες, αλλά ποτέ αχάριστους υπαλλήλους, το φιλότιμο υπάρχει πάντα στις καρδιές των εργαζομένων για τον εργοδότη ακόμα και αν δεν φαίνεται απ’ όλους. Στη ζωή θα έρθουν και καλύτερες μέρες φτάνει να έχεις την υπομονή και επιμονή να διαχειριστείς σωστά και με σύνεση τις ανάγκες του οίκου σου και του γραφείου σου και βέβαια γι’ αυτό δεν φταίει ο υπάλληλος που ζήτησε το επίδομα του για να πάει διακοπές, ούτε βέβαια τον τιμωρείς με απόλυση γιατί δεν είπε «ευχαριστώ» και το γράφω μέσα σε εισαγωγικά γιατί ο υπάλληλος το ευχαριστώ και το χαμόγελο το έχει μέσα στην καθημερινότητά του.

Μου θύμισε και άλλα ο φίλος σας εργοδότης … δουλειά γεμάτη ζήλο και αγάπη γι’ αυτό που έκανα, σκεπτόμενος πάνω από όλα εκείνον. Να βρίσκεσαι έγκαιρα στη δουλειά σου, να είσαι χαμογελαστός, ευχάριστος με καθαρό μυαλό, να σκέφτεσαι γι’ εκείνον, να μιλήσεις για εκείνο, να του έχεις ζεστό το καφέ του, να παραγγείλεις έγκαιρα το φαγητό του, να μην τον ενοχλήσεις εν ώρα ησυχίας του κλπ. κλπ.

Δεν είναι τυχαίο που ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, που τα δικαστήρια δικαιώνουν τον εργαζόμενο.
Αλλοίμονο στον εργοδότη που σκέφτεται ότι ο υπάλληλός του έκανε διακοπές ενώ εκείνος όχι, αλλοίμονό του ακόμη μια φορά γιατί σίγουρα θα είχε παραλείψει να τον ενημερώσει – ενώ συζητούσαν τα πάντα σαν οικογένεια- το οικονομικό του πρόβλημα.

Και ο μήνας έχει εννιά….. όχι όμως για τον υπάλληλο, αλλά για τον εργοδότη που μπορεί και κινεί τα νήματα ρίχνοντας με ευκολία τις ευθύνες της κακοδιαχείρισής του σε τρίτους και ακόμη χειρότερα στον υπάλληλό του που δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εκτελεστικό όργανο.

Όμως κανείς δεν χάνεται ακόμα και στη σημερινή αυτή άσχημη εποχή γιατί εκείνος που διαπράττει αδικία βλάπτει περισσότερο τον εαυτό του από ότι εκείνον που θα την υποστεί.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας…